Some Parts of My World !!

Our wedding

2011-11-25T12:17:00.006+03:30

Our wedding - Tehran, Iran on Thursday, Nov. 10th 2011

Sahar: Marriage is deeper from friendship.

Ehsan: Marriage is different from friendship.

Sahar: Now I can tell him that he’s my MAN.

Ehsan: Already, we’ve got started such a new relationship.

Sahar: Ehsan asked me telling something funny about marriage; well, it’s so funny.

Ehsan: Life is going on…

Gilan short trip

2010-04-13T00:38:00.001+04:30

I was on a short trip to Gilan province (English & Persian info) last week. I just passed one time from this green province some years ago.
The season is spring; the weather was good, cloudy and fine. I never like crowded places so in this trip because of some days after Eid vacation, almost everywhere wasn't crowded, noisy & so on!
I was 3 days there, I entered Rasht city (English & Persian info) in the 1st day morning.

Rasht – City Park [Park -e- Shahr] or Mohtasham Garden

We decided to visit Rudkhan Castle (English & Persian info) which is almost near to Fuman city (English & Persian info) in the 1st day.
It's really interesting that after that walking we could visit the castle there. I like the walls where covered by grass.

I usually preferred old places instead of natural attractions but it's about 1 year that I'm not in that way… Nowadays, 700 years or 1000 years or even 2 or 3 or 10 thousands years of human history aren't as important as the past for me. I sometimes look at these prolix periods (at least they seem!) of human history as some small parts of "Homo" life on this small planet. Oh, Anthropology is sufficient, now!
In the 2nd day, at first, we visited Rasht museum. There are some things to see such as local costumes, glee, taxidermy birds and there is a scaled sample of Rudkhan Castle, too.

Then we visited Mirza Kuchek Khan's (English & Persian info) house however it has been really repaired.

A poem for him in Gilaki (I guess!)

We visited Municipality Sq. [Meydan -e- Shahrdari] which there is a Mirza Khuchek Khan's statue.

Then we traveled to Masouleh (English & Persian info). Masouleh is a small nice village. I was really so happy that it wasn't crowded because of its dimensions!
The images can demonstrate better than words! By the way, I enjoyed in this small village.

Masouleh contains a Bazaar, some old & new teashops, nice views and a mosque.

The color and architecture of houses (at least older ones) are nice.

Masouleh has 2 museums, too. One is related to wild life and another one related to anthropology.

It's spring time & blossoms

There is also a costume shop which rents native costumes and travelers can take pics.

"It's fight time, brother!"

It was a good, short & funny trip!

P.S. The photographer of some pics of this post is me and some ones is dear Sahar Aalie.

Bartleby, the Scrivener "بارتلبي محرر"

2010-03-03T19:04:00.008+03:30

درباره پست قبلي:

در هنگام مطالعه كتاب «تنهايي پر هياهو» با اين انتظار صفحات كتاب را ورق مي‌زدم كه به صفحه‌اي برسم كه در آن راوي به يافتن حلقه انگشتري درون يك نامه اشاره كند. خب پس از اتمام مطالعه و نخواندن چنين مطلبي در ضمن نوشتن پست قبل و اشاره به كتاب «اگر شبي از شبهاي زمستان مسافري...» و داستان «كيفرگاه»، تقريباً اين موضوع را فراموش كردم. امروز بر حسب اتفاق در مجموعه داستان «همه چيز و هيچ چيز» [ترجمه حسن افشار، نشر مركز، چاپ اول 1376] كه به دنبال داستان ديگري رفته بودم نگاهي به داستان «بارتلبي محرر» (Bartleby, The Scrivener) به قلم «هرمن ملويل» (Herman Melville) انداختم. اين داستان از جمله داستانهاي محبوب من بوده است. اول بار نزديك به دهسال قبل آن را خواندم... روايت يك شخص عجيب و غريب به نام بارتلبي و تغيير رويه زندگي عجيبش از زماني كه با راوي كه يك وكيل است تا زمان مرگش حكايت مي‌گردد. اما در صفحه انتهايي داستان آمده:

«... گزارش از اين قرار بود كه بارتلبي در واشينگتون كارمند جزئي در «دايره مرسولات باطله» بوده كه غفلتاً متعاقب يك تغيير و تحول اداري از كار بر كنار شده است. وقتي به اين شايعه فكر مي‌كنم، نمي‌توانم احساسي را كه به من دست مي‌دهد به خوبي بيان كنم. مرسولات باطله! آيا شبيه آدمهاي مرده به نظر نمي‌رسد؟ مردي را مجسم كنيد از بداقبالي و بالذاته مستعد ياس و كسالت. براي اين خلقيات آيا مشغله‌اي تشديدكننده‌تر از كار با نامه‌هاي باطله و دسته‌بندي آنها براي سوزاندن هست؟ زيرا گاري گاري از آنها را به طور سنواتي مي‌سوزانند. گاهي كارمند رنگپريده در ميان تاي كاغذي حلقه انگشتري مي‌يابد. شايد انگشتي كه مقصد آن بوده اكنون در گور پوسيده باشد. اسكناسي كه به قصد اعانت در اسرع وقت ارسال شده، در حالي كه نيازمندش ديگر نه مي‌خورد و نه گرسنه مي‌شود. رحمت خدا بر آنان كه مايوس مردند. استدعاي اميد براي آنان كه نااميد مردند. اخبار مسرت‌بخش براي آنان كه از رنجهاي تسكين‌نيافته مردند. در ماموريتهاي زندگي، اين نامه‌ها به سوي مرگ مي‌شتابند.
آه، بارتلبي! آه، انسان!»

ملويل روانشاس بزرگي است و آشنا به زواياي پر شمار سرشت و تربيت انسان.

مرتبط:
اينجا و اينجا

Read the story Here.

"Too Loud a Solitude" "تنهايي پر سر و صدا"

2010-02-22T22:06:00.007+03:30

اين كتاب: «تنهايي پر هياهو» (Too Loud a Solitude) را از يكي از دوستان هديه گرفتم و به توصيه وي بدون مطالعه اوليه درباره آن در اينترنت خواندم. اغلب بخشهاي اين كتاب را در طي سفرهاي درون‌شهري و درون اتوبوس خواندم!

كتاب نازك و جالبي است از نويسنده‌اي نسبتاً ناشناس در ايران: «بهوميل هرابال» (Bohumil Hrabal) ولي بزرگ و البته ترجمه «پرويز دوائي» ساكن پراگ كه براي من نامش همراه با «سينما» ست. چكيده اثر:
كتاب روايت زندگي يك كارگر كارگاه جمع‌آوري و بسته‌بندي كاغذهاي باطله مي‌باشد. هرچند كه بايد به گستردگي كاغذهاي باطله او توجه كرد: كاغذهاي خونين قصابي‌ها، كاغذهاي باطله ادارات، كتابهاي مختلف كوچك و بزرگ، و كليه نسخ چاپ شده يك كتاب بدون مجوز توزيع يا توقيف و جمع‌آوري شده (وضعيتي همچون يكي از كتابهاي خود هرابال با عنوان «چكاوكهاي پاي بسته» كه به بياني كتاب حاضر مرثيه‌اي بر آن است.).
همان‌طور كه در صفحه نخست اثر آمده است: 35 سال وي مشغول همين كار بوده است كه تاثير آن موجب تبديل شدن وي به هيئت دانشنامه‌اي زنده شده است. وي براي داشتن توانايي كارش تقريباً الكلي قهاري است كه در هر روز چندين ليتر آبجو مي‌نوشد تا به خانه‌اش برود كه پر از كتاب است، اتاقش، بالاي تختش، توالت، آشپزخانه و تقريباً همه جا.
خمير كردن كاغذ از سوي وي داراي آئيني مي‌باشد: هر بسته كاغذي كه درون دستگاه پرس مي‌گذارد را با توجه به حس و حال، كتابها و كاغذهايي كه دارد مزين مي‌كند، مثلاً كتابي كه صفحه‌اي خاص از آن باز است يا اثري نقاشي مثلاً از ون‌گوگ و سپس دكمه سبز: شروع فعاليت دستگاه را مي‌زند...
موشهاي بسياري در كنار وي در آن زيرزمين هستند كه همچون او به كتابهاي علاقمندند منتها از جنسي ديگر.
راوي تنهاست هرچند كه در گذشته‌هاي نسبتاً دور دختري و در اوقات اخير با دختران كولي‌اي سر و سري دارد وليكن به هر حال تنهايي پر سر و صداي خودش را دارد.
دوست دارد پس از بازنشستگي همچون دايي‌اش كه پس از بازنشستگي راه‌آهن كوچكي با يك لكوموتيو در باغش راه انداخته، او نيز دستگاه پرس كاغذ را بخرد و به آن باغ منتقل كند و كليه كتابها و كاغذهايي را كه در اين ساليان طولاني جمع كرده، به آن صورتي كه دوست دارد، خمير كند.
اما تمدن و تكنولوژي خبر از دستگاهي عظيم در همان نزديكي‌ها مي‌دهد. دستگاهي بسيار بزرگتر و قوي‌تر از دستگاه سي و پنجساله وي. دستگاهي كه تعدادي جوان خوشگل و خوش تيپ كه به جاي آبجو، شير مي‌نوشند و دستكش بر دست دارند و ساعت كاري مرتب و برنامه‌سفرهاي تعطيلات مشخصي دارند، بدون آنكه اصلاً توجه كنند «چه» را درون دستگاه مي‌ريزند، آن را تقريباً هدايت مي‌كنند.
دو كارگر جوان به كارگاه وي منتقل مي‌آيند كه جاي وي را مي‌گيرند و از قرار وي به جاي ديگري منتقل شده است. اما همان طور كه چندان غير منتظره نيست، وي براي آخرين بار به درون آن زيرزمين پر خاطره وارد مي‌رود، درون طبله دستگاه مي‌رود و دكمه دستگاه را مي‌زند.

***

در هنگام مطالعه اين اثر اغلب به ياد كتاب «اگر شبي از شبهاي زمستان مسافري...» به قلم كالوينو (Italo Calvino) مي‌افتادم كه در بسياري از صفحات آن كتاب، «كتاب» محتواي اصلي است، حتي آن زماني كه هنرمندي با جسم كتاب آثار هنري مي‌سازد بدون توجه به محتواي آن. و در اواخر كتاب و پيش‌بيني خودكشي راوي به ياد داستان «كيفرگاه» يا «گروه محكومين» (In the penal colony / In der strafkolonie) اثر هموطن هرابال، كافكا (Franz Kafka) افتادم كه در آنجا نيز دستگاه عجيبي وجود دارد. دستگاه اعدامي كه با ظرافت تمام و با عذاب بسيار مي‌كشد. افسر مجري حكم كه اعدامهاي بسياري را انجام داده در انتها خود درون دستگاه قرار مي‌گيرد.

***

بخشهايي از كتاب:
- صفحه (1): سي و پنج سال است كه در كار كاغذ باطله هستم و اين «قصه عاشقانه» من است. سي و پنج سال است كه دارم كتاب و كاغذ باطله خمير مي‌كنم و خود را چنان با كلمات عجين كرده‌ام كه ديگر به هيئت دانشنامه‌هايي در آمده‌ام كه طي اين سالها سه‌تني از آنها را خمير كرده‌ام. سبويي هستم پر از آب زندگاني و مردگاني، كه كافي است كمي به يك سو خم شوم تا از من سيل افكار زيبا جاري شود. آموزشم چنان ناخوداگاه صورت گرفته كه نمي‌دانم كدام فكري از خودم است و كدام از كتابهايم ناشي شده.

- صفحه (3): ... انسان شريف هرگز به اندازه كافي شريف نيست و هيچ تبهكاري هم تمام و كمال تبهكار نيست. اگر مي‌توانستم بنويسم كتابي مي‌نوشتم درباره بزرگترين لذات و بزرگترين اندوه‌هاي بشري. از كتاب و به مدد كتاب است كه آموخته‌ام كه آسمان بكلي از عاطقه بي‌بهره است.
نه آسمان عاطفه دارد و نه انسانِ انديشه‌مند. نه اين كه انسان بخواهد كه بي‌عاطفه باشد، ولي وجود عاطفه در او خلاف عقل سليم است.

- صفحه (7): - «هانتا، كجايي؟ محض رضاي خدا به كتابها زا نزن و كارت را بكن! حياط را كاغذ ورداشته و تو آن پايين نشسته‌اي و توي عالم هپروتي؟»

- صفحه (33): ... [نقل از لائوتسه:] «شرم خود را بشناس و غرورت را حفظ كن.»

- صفحه‌هاي (52 و 53): [نقل از كانت:] «دو چيز ذهن مرا با اعجابي فزاينده و از نو، پر مي‌كند: آسمان پر ستاره بالاي سرم و قانون اخلاقي درون خودم.»
... «هنگامي كه روشنايي لرزان شبي تابستاني پر از تلالو ستاره‌ها و ماه بَدرِ تمام است، من به اوج آن نازكدلي‌اي مي‌رسم كه از حس دوست داشتن جهان و در عين حال تحقير اين جهان، تشكيل يافته است...»

- صفحه‌هاي (54 و 55): [نقل از كتاب تئوريهاي آسمانهاي كانت:] «ر سكوت شبانه، سكوت مطلق شبانه، وقتي كه حواس اسنان آرام گرفته است، روحي جاودان، به زباني بي‌نام با انسان از چيزهايي، از انديشه‌هايي سخن مي‌گويد كه مي‌فهمي ولي نمي‌تواني وصف كني.»

- صفحه (57): [نقل از شوپنهاور:] «بالاترين همه قوانين عشق است، و عشق شفقت است.»

- صفحه (65): نه، آسمان عاطفه ندارد، ولي احتمالاً چيزي بالاتر از آسمان وجود دارد كه عشق و شفقت است، چيزي كه من مدتهاست كه آن را از ياد برده‌ام.

- صفحه (68): [در مشاهده كارگران جوان] ولي در اينجا هيچ كس به درك لطف ملموس كاعذ كمترين علاقه‌اي نداشت.

- صفحه (69): ... مي‌ديدم كه دستگاه دارد كل موجودي نسخه‌هاي چاپ شده يك كتاب را در طبله مي‌ريزد و مي‌كوبد و بسته‌بندي مي‌كند...

- صفحه (70): ... به قاطعيت دريافتم اين پرس هيولايي كه در برابر من است دارد ناقوس مرگ پرسهاي كوچك را به صدا در مي‌آورد.

- صفحه (71): ما قديمي‌ها بي‌قصد و عمد باسواد شده بوديم. هر يك از ما در خانه‌اش از كتابهاي بازيافته در ميان باطله‌ها، كتابخانه كوچك معتبري داشت، مجموعه‌اي از كتابهايي كه از نابودي رهانيده بوديم، به اين اميد خجسته كه در اين كتابهاي روزي چيزي خواهيم خواند كه هستي‌مان را دگرگون كند.
[ناگهان به ياد داستان «كتابخانه بابل» اثر بورخس با مضمون كتابهاي پرشمار افتادم.]

- صفحه (77): [در مشاهده تغييرات دنيا]: امروزه روز همه چيز فرق مي‌كرد.

- صفحه (79): [در مشاهده تغييرات دنيا]: روزهاي هنرپروري و زيبايي ديگر به سر رسيده بود.

- صفحه (91): [در زمان بيرون رفتن از كارگاه پس از وضعيت جديدش]: از تمام آن كتابهايي كه بهشان سوگند خورده بودم در اين لحظه نياز، حتي يك عبارتش به كمكم نمي‌آمد.

- صفحه (92): [در هپروت]: ... يك بسته‌بندي عطيم ديدم بر دشتي متروك؛ يك مكعب، هر بعدش پانصد متر يا شايد بيشتر، كه تمامي پراگ درونش فشرده شده بود، كه خود من هم درونش فشرده شده بودم، خودم با تمام افكارم و تمام كتابهايي كه در عمرم خوانده بودم و تمام زندگي‌ام، من و افكار و زندگي و كتابهايم در اين بسته‌بندي عظيم چيزي جز موشي ناچيز، ريزترين موش آن زيرزمين، نبوديم كه با كاغذهاي باطله، زير دست كارگرهاي بريگارد كار سوسياليستي در آن زير زمين له و لورده شوده بوديم.

- صفحه (94): اشاره به كتاب «درباره آرامش ذهن» اثر سه‌نه‌كا

- صفحه (95): پيشرفت به مبدا، يعني پسرفت به سوي آينده.
... حالا ديگر فرصتي بي‌نهايت در اختيار داشتم.

- صفحه (102): تا كاملاً از پاي درنيامده‌ايم جوهر واقعي خود را بروز نمي‌دهيم.

- صفحه (104): كتابي را پيدا مي‌كنم كه در آن سوفي شارلوت، ملكه پروس به نديمه‌اش مي‌گويد: «گريه نكن، براي ارضاي كنجكاويِ تو، مي‌روم ببينم آن چه بود كه خود لايبنيتس هم نتوانست به من بياموزد. از مرز بين بودن و هيچ بودن گذر خواهم كرد...»

***

بهوميل هرابال به سال 1914 در شهرك ژيدنتسه (Zidnice) – از نواحي برنو (Brno) در قسمت موراوياي سرزمين چك امروز (و تا سال 1918 جزء امپراتوري اتريش- مجارستان) به دنيا آمد.
در سال 1948 دكتراي حقوق گرفت، ضمن آنكه دوره‌هايي، در سطح دانشگاهي، در فلسفه، ادبيات، و تاريخ هنر را نيز گذراند.
با وجود اين سطح سواد غني هرابال در شروع جستجوي شغل از مدرك و سابقه تحصيلي‌اش استفاده نكرد و به يك سلسله مشاغلِ، به گفته خودش، «جنون‌آميز» رو آورد:
كارگر راه‌‌آهن، مسئول خط و راهنمايي قطارها، نماينده بيمه، دستفروش دوره‌گرد اسباب‌بازي، كارگر ذوب‌‌آهن، و كار در كارگاه جمع‌‌آوري و بسته‌بندي كاغذهاي باطله.
هرابال به اين ترتيب تركيبي غريب از كارگر- روشنفكر بود كه در جامعه آن زمان چك پديده‌اي استثنايي محسوب نمي‌شد. خيلي از روشنفكران و انديشه‌مندان، استادان دانشگاه، و فلاسفه، و هنرمندان، در زمينه‌هاي مختلف و متفاوت، به اجبار يا اختيار، مشاغلي چون كارگري ساختمان، شيشه‌شويي، سوخت‌اندازي، رانندگي تاكسي، و غيره را در پيش مي‌گرفتند كه با انديشه معارضه نداشت.
هرابال از دهه 1930 نوشتن را آغاز نمود هرچند كه با توجه به اوضاع سياسي وضعيت انتشار آثار وي شرايط مختلفي را تجربه نمود. در سال 1959 فضاي سياسي سرزمين چك اندكي بازتر شد و مجموعه قصه‌اي از وي با نام چكاوكهاي پاي بسته چاپ شد وليكن سختگيريهاي ناشي از انتشار كتاب بزدلها اثر اشكوورتسكي موجب توقيف و جمع‌‌آوري اين كتاب شد و اندوه مرگ چنين كتابي را- چون عزاي مرگ يك انسان- هرابال چه زيبا و چه ساده در كتاب حاضر بازگو كرده است.
بسياري از آثار وي به صورت دستي (ساميزدات- Samizdat: يك واژه روسي و رايج كه نقش آن در فرهنگ بعضي از جوامع بسيار مهم و گسترده است.) تكثير و خوانده شدند.
در سال 1963 عاقبت اثري از هرابال اجازه چاپ پيدا كرد و انتشار مجموعه مرواريدهاي اعماق وي كه به فاصله يكي دو ساعت به فروش رفت و ناياب شد، در ادبيات معاصر چك واقعاً حادثه‌اي قلمداد گرديد.
شهرت هرابال با فيلمي كه يرژي مِنزِل از كتاب قطارهاي به شدت مراقبت شده وي ساخت (كه اسكار بهترين فيلم خارجي سال 1967 را به دست آورد.) از مرزهاي چك خارج شد.
پس از هجوم قواي پيمان ورشو به خاك چكسلواكي و اتمام دوره كوتاه فضاي باز سياسي بهار پراگ در سال 1969 تا سال 1975 هرابال بعضي از بهترين آثارش را نوشت (نظير همين كتاب حاضر).
هرابال در ماه فوريه سال 1997، هنگامي كه در بيمارستان بستري بود، از پنجره طبقه پنجم به زير افتاد، يا به زير پريد. هنوز كسي درست نمي‌داند. گفته بود كه مي‌رود به كبوترها دانه بدهد.

***

كتاب «تنهايي پرهياهو» در نظرخواهي از ناقدان ادبي و استادهاي دانشگاه و نويسندگان در شروع قرن 21، به عنوان دومين اثر متمايز ادبيات نيمه دوم قرن بيستم در سرزمين چك، بعد از «شوايك، سرباز خوب» اثر ياروسلاو هاشك (Jaroslav Hašek) برگزيده شد.

***

كتاب «قطارهاي به شدت مراقبت شده» وي سالها قبل در مجله تماشا و چندين قصه كوتاه‌اش در مجله سخن چاپ شده‌اند.
پرويز دوائي در پاسخ افرادي كه خواهان ترجمه آثار ديگر اين نويسنده شده‌اند گفته است:
متاسفم! بجز اين كتاب هرابال كه عرضه شد، كه به نظر ناقدان و خبرگان چك بهترين اثر اوست، و نيز بي «ضررترين»شان براي عرضه در بازار نشر امروز سرزمين ما، ترجمه ساير آثار او (كه براي فرهنگ ديگري نوشته شده است.) در شرايط حاضر لزوم دخالت و دستكاريهايي را اقتضا مي‌كند كه اين بنده در مورد خويش- بخصوص در حق چنين نويسنده‌اي- آن را مطلقاً روا نمي‌دارد. ديگران در مورد ترجمه آثار نويسندگان ديگر چنين كرده‌اند و مي‌كنند. بكنند!
[البته همين اثر اخير هم از الطاف عزيزان ارزشي بي‌بهره نمانده است!]

مرتبط:
اينجا

Related:
Here, here & here

"Let's not muddy the water!" "!آب را گل نكنيم"

2009-12-13T20:35:00.019+03:30

Don't miss!
I was there today…
***

"A Window to Color"

A Retrospective Exhibition of Works of

Sohrab Sepehri

Nov. 30th 2009 – Jan. 21st 2010

Tehran Museum of Contemporary Art

روزنه‌اي به رنگ

مروري بر نقاشي‌هاي

سهراب سپهري

نهم آذر تا اول بهمن‌ماه 1388

موزه هنرهاي معاصر تهران
***

"Eyes should be washed to see things in a different way..."

Sohrab Sepehri (Persian: سهراب سپهری ) (October 7, 1928 - April 21 , 1980) was a notable modern Persian poet and a painter.

It was so exciting to see his paintings as close as possible for 1st time after so many years… This exhibit caused chance of public display for the first time for some unseen paintings.
I saw his paintings for the 1st time with this close distance, so I could see details, colors and "real" size of them.

"Let's be simple everywhere..."

His former & famous gravestone with below poem by him:
"...
If you are coming to see me,
Pray step gently, softly
Lest the thin shell of my loneliness
Should crack
..."

آرامگاهش در ابتدا با قطعه آجر فيروزه اي رنگ مشخص بود و سپس سنگ نبشته اي از هنرمند معاصر، رضا مافي با قطعه شعري از سهراب جايگزين شد

به سراغ من اگر مياييد
نرم و آهسته بياييد
مبادا كه ترك بردارد
چيني نازك تنهايي من

... كاشان تنها جايي است كه به من آرامش ميدهد و ميدانم كه سرانجام در آنجا ماندگار خواهم شد...

But it changed silently with above black gravestone and that disgusting Cell-phone number on it as shown below:

One of his favorite themes is demonstrating some tree boughs so close together, just "bough" not more… He has so many paintings contain this P.O.V. in different sizes and with different painting materials… Some believe the subjects of these paintings are those gardens in a village near Kashan titled "Golestaneh"…
But it's not so obvious what was in his creative and poetic mind… Some of them are "big" in size: 200cm*300cm or even 200cm*500cm.

"Wherever I am, let me be!

The Sky is mine.

The window, the mind, the air, love, earth, are all mine.

What does it matter

if mushrooms of nostalgia

grow from time to time?"

(Designed by Nikoo)

"The best thing to achieve is that look which is wet because of love incident."

***

www.SohrabSepehri.com

Tehran Museum of Contemporary Art (Website)

Some more pics: here & here.

Related: Tehran to exhibit unseen Sepehri paintings

CHARMIZ - Pasta and Spaghetti for vegetarians

2009-11-15T23:30:00.017+03:30

We were there on Thursday Nov. 12th 2009.
We've found it completely suddenly!

Charmiz is a small restaurant that opened its door in the beginning of February 2008 in Hafez Street. Rezvaneh is the manager and chef of this restaurant and serves vegetarian spaghetti. The restaurant has a good ambiance. There are 4 tables for two to four people each and simple wooden chairs are creatively set around. With a pleasant navy blue color to the walls, the overall atmosphere is inviting, friendly and cozy. (Source: Viva Magazine)

Although there are more than only 4 tables at the moment! But still Ms. Rezvaneh Haghiri is the manager & chef.

Ms. Rezvaneh Haghiri

Since there aren't many tables, Rezvaneh can manage the place by herself. She prepares the pasta right in front of you and talks to you while doing it. You won't even feel the passing of time. The food tastes good and is inexpensive, appropriate for the budget of students, as Rezvaneh puts it. Everything in Charmiz makes you feel good and you come out satisfied and happy. (Source: Tehran Avenue)

Although she isn't at the moment alone! But still you can feel good, satisfied & happy.

Ms. Rezvaneh Haghiri & her colleague

Penne

Other than its unique location, the vegetarian food is also of importance as there are not many places where a vegetarian can be sure of the food hygiene and its quality. Issues concerning meat drive many non-vegetarians to rather eat vegetarian food outside of home. (Source: Viva Magazine)

I wasn't so "comfort" with garlic for ages but I really didn't feel unhappy with that spaghetti which contained a little bit of that! It was a good day for us.

The restaurant is open non-stop from 11:30 am to 10 pm.

Address: Karimkhan-e-Zand Street, Hafez Street, College square
Phone no.: +98-21-88809542

___________________________

Related external links (Persian):

DW interview with Ms. Rezvaneh Haghiri

Zigzag magazine

Touka

Requiem for a Dream

Iran Art Portico "رواق هنر ایران"

2009-11-03T16:25:00.003+03:30

I've visited this place several times in this street (Vali asr st.) in months after its opening in April 3rd 2009 in a ceremony. It was opened only 40 days before Iranian presidential election, 2009 (English & Persian) and those strange events after that.

The Iran Art Portico has 19 columns & a pool in center. The architect and designer of that, is Mir-Hossein Mousavi (English & Persian).

I usually like the personality of such as these politicians which take care seriously to philosophy, art, literature & so on while they are in politic way, too. I admire some ones such as Francis Bacon & Mohammad-Ali Foroughi. Just looking at so many books which are written by Foroughi and remembering his important role in recent history of Iran is enough to say WOW!

***

But it's really so strange place in this street (and also other streets) which the main dominant architecture (if exists!) is really so different and inhomogeneous with this one!
Yes, it's a symbol of Iranian architecture but isn't as current one in Iran or better to say the current architecture of Iran is really different with this one! Actually we create and construct more and more apartments with different shapes and sizes which are less and less nice and harmonic… but the main value of such as " Iran Art Portico" plus of aesthetic can be the element which may and may lead us to think about our national architecture and waiting there, closing our eyes from routine fast & technological face of life and remembering about some things such as silence, solace, coolness and beauty…

***

Some more info & pics: here, here, here & here.

Darband

2009-10-14T20:20:00.018+03:30

I was there (Darband: Info in English, in Persian, related pics) with some friends today.
The weather was good and streets weren't so crowded because of 3 days vacations.
We visited Zahirodoleh cemetery (Info in English, in Persian, related pics), too.

Entrance of Zahirodoleh cemetery

Unfortunately photography was forbidden inside! :(
So many Persian giants of art and culture, such as Iraj Mirza (poet), Mohammad Taghi Bahar (poet, scholar, politician & ...), Forough Farrokhzad (poet & documentary film director), Rahi Moayeri (poet & musician), Ruhollah Khaleghi (musician), Abolhasan Saba (musician), Dariush Rafiei (singer), Qamar ol-Molouk Vaziri (singer) and Darvish Khan (musician) are buried there.

Naghmeh Aalie

Mehdi-Me-Naghmeh-Farzam-Leyla

I wasn't there for some years, there has changed so much in recent years! New & more restaurants, different kind of small & big stores & retails & so on…

But some old & nice buildings ARE still visible there. But nobody knows when they will change, too. May as soon as this year and may be later, but it's so clear that they'll change, too!

Marshal Berman has a book titled:

"All that is Solid Melts into Air: The Experience of Modernity"

Its title sounds dramatically truly & sadly, simultaneously…

دومين گردهمايي سراسري گروه سرواي مهر كودك

2009-09-16T15:28:00.031+04:30

ديروز (سه شنبه 24 شهريور 1388) اين مراسم در فرهنگسراي خاوران برگزار گرديد. من به مصداق عنوان دفتري از اشعار سهراب سپهري «ماه هيچ، ما نگاه» به نظاره دعوت شده بودم!

برنامه شامل لحظات مفرحي براي بچه‌هاي مراكز مختلف و تحت پوشش فعاليتهاي گروه سرواي مهر كودك، بازارچه‌اي در كنار آن و پذيرايي افطار و شام در سفره‌خانه بود.

معرفي مختصر گروه سرواي مهر كودك آنچنانكه در كاتالوگ آن آمده است:
گروه سرواي مهر كودك فعاليت خود را از سال 1383، در زمينه‌هاي آموزشي و فرهنگي با هدف ياري رساندن به كودكان آسيب‌ديده اجتماعي، بي‌سرپرست و بدسرپرست و كار و خيابان، در يكي از مراكز بهزيستي، آغاز نموده و به تدريج گسترش داد. برنامه‌ها به صورت برگزاري كلاسهاي آموزشي، جشنها و برنامه‌هاي تفريحي به مناسبتهاي مختلف، تهيه امكانات آموزشي لازم از جمله كتابهاي درسي، CD، كامپيوتر، لباس و ... ادامه دارد...
در اين راستا، گروه توانسته است تا با انجام كار جمعي منسجم و هماهنگ و با توجه به اين نكته كه مهارتهاي رفتاري و اجتماعي مي‌تواند در ساختن آينده‌اي مفيد و شاداب . خلاق براي كودكان امروز نقش حياتي را بازي كند، تاثيرات تربيتي، رفتاري، آموزشي پاياو ملموسي را بر كودكان محروم گذارد...
در زمينه اهداف و فعاليتهاي اين گروه خودجوش موارد زير آمده:
· برنامه‌هاي آموزشي و فرهنگي
· تحقيق و پژوهش در زمينه‌هاي آسيبهاي اجتماعي، مسائل اجتماعي مرتبط با فعاليتهاي گروه، كودكان و نوجوانان كار و خيابان، كودكان و نوجوانان بدسرپرست و بي‌سرپرست، و معلولين ذهني و جسمي
· ارتباط با سازمانهاي دولتي و غيردولتي
· تاسيس مركز نگهداري كودكان كار و خيابان
· تامين هزينه‌هاي درماني و آموزش بهداشت افراد جامعه هدف گروه
و بالاخره در انتهاي كاتالوگ آمده:
گروه سرواي مهر كودك از تمامي شما دوستان تقاضا دارد همفكري و همياري خويش را دريغ نفرمائيد تا شادي، اميد، امنيت و موفقيت؛ كودكان محروم امروز را جوانان سرافراز فردا نمايد. شماره تماس با گروه سرواي مهر كودك: 09371095906

***

اعضاي اين گروه اغلب ظاهراً پسران و دختران (و بيشتر دختران) جواني هستند كه در كنار يكديگر در بخشهاي مختلف اين گروه فعاليت دارند و يك جور آرامش نسبي در چهره و اعمالشان وجود دارد، آرامشي كه احتمالاً افرادي مثل من نمي‌توانند آنرا تجربه كنند!
اصولاً شايد حضور آدمي مثل من در آنجا كه نسبتا پيرو عقايد شوپنهاور هست و «بچه» برايش يكي از پرسشهاي هميشگي بوده اندكي عجيب باشد... من با بچه‌ها چندان ارتباط جالبي ندارم: يا خيلي بچگانه با آنها برخورد مي‌گنم يا خيلي بزرگانه(!) و در كل انتظارات نسبتاً عجيبي از آنها دارم! و كسي كه به يك نوع خودكشي اجتماعي مثل روايتي كه در داستان «س.گ.ل.ل.» صادق هدايت وجود دارد، اعتقاد دارد: توقف توليدمثل...
اما حتي خود شوپنهاور همان طور كه در مطلب قبلي عنوان شد برخلاف فلسفه اصلي خودش كتابي تحت عنوان «در باب حكمت زندگي» نوشته است، در وضعيت فعلي نيز، مگر چه تعداد همراه و همراي با انديشه‌هاي من و چند تن ديگر مي‌شوند؟ بسياري بر اين باورند «بچه» لذت، هدف، معنادهنده، ميوه، ثمره و بسياري ديگر در زندگي فردي و زناشويي است... و كم هستند افرادي كه اين‌گونه فكر و مهمتر عمل نكنند و البته بسياري هم هستند كه اصلا در قيد و بند افكار نيستند و بچه مي‌آورند و بعضي مواقع به تعداد!
اصلاً سواي اين گونه نگريستن به قضايا بسياري از بچه‌ها «وجود دارند» كه محصول طلاق، اعتياد، بيكاري، مرگ و بعضي مواقع هم بيفكري والدين بوده و هستند و كم هم نيستند، بستن چشمها بر روي وجود ايشان ثمره غيرمستقيم در افزايش ميزان جرم و جنايت، بزهكاري، بيسوادي و در درازمدت بازتوليد امثال آنها و افزايش آنها دارد. فقر مالي و جسمي از دلايل كافي بروز فقر فكري و ذهني خواهد بود و در صورت همراه شدن اين گونه فقرها با مسائلي همچون نبود يا كمبود تربيت و آموزش ديگر قوز بالاي قوز است، البته الزاماً اوضاع اينگونه نيست، بسياري از استعدادها هم شكفته نمي‌شوند و اصولاً به باور بعضي استعداد اصلاً وجود خارجي ندارد و همه چيز قابل كسب بر اساس تعليم و تربيت مي‌باشند، هر چند كه من به شخصه به تركيب «سرشت و پرورش» (برابرهايي بهتر براي وراثت و محيط) معتقدم...
چكيده همه اينها: براي بهبود جامعه بايد تلاش و كوشش نمود، اما وقتي كه ظاهراً تلاشهاي دولتي بيشتر در صورت انجام به مقدار اندك و غالباً ناكافي است، توجيه فعاليتهاي خودجوش گروه‌هاي اندكي همچون همين گروه «سرواي مهر كودك» آسانتر مي‌گردد...
هرچند نمي‌خواهم چندان در زمينه‌اي كه در ادامه مي‌آورم وارد شوم وليكن اصولاً براي فردي همچون من كه تقريباً از بيرون به اين قضايا مي‌نگرد توجيه فردي انجام اين چنين فعاليتهايي كه مصدق عناويني همچون «عام‌المنفعه» يا «خيرخواهانه» هستند به نوعي «عشق» (عشق به همنوع) مي‌باشد كه در اغلب رفتار و برخوردهاي اعضاي اين گروه‌ها وجود دارد...

***

با توجه به اينكه براي دومين بار به اين فرهنگسرا مي‌رفتم قدري در محوطه‌هاي آن نيز گردش كردم...
در يكي از بخشهاي آن نمايشگاهي در جريان بود كه تصور مي‌كنم موضوع غالب آثار آن «صلح» بود.

***

بازارچه

اين جوان گيتاربدست خود ساكن مراكز بهزيستي بوده و استعداد هنري خوبي داشته و دارد و در كنار نواختن گيتار، عكاسي و نقاشي هم مي‌كند و قصد دارد در رشته موسيقي ادامه تحصيل دهد و اعتمادبنفس خوبي هم دارد...

يكي از برنامه‌ها كه تئاتري بود با هنرمندي بچه‌ها و با نام (اگر اشتباه نكنم!) درخت بخشنده!

سفره‌خانه، افطار و شام

اجراي موسيقي سنتي گروهي كه نامش را به خاطر ندارم!

مراسم تقدير از اعضاي گروه

و بالاخره: خاتمه

لينك:
بازي خيريه‌اي به همت اين گروه و چند نهاد ديگر، چندي قبل با حضور فرهاد مجيدي (بازيكن و كاپيتان فعلي تيم فوتبال استقلال تهران) و عادل فردوسي‌پور (مجري و گزارشگر مشهور تلويزيون) برگزار گرديد:

http://www.cinemaema.com/module-pagesetter-viewpub-tid-26-pid-1343.html

در باب حكمت زندگي – آرتور شوپنهاور

2009-09-13T02:40:00.011+04:30

در باب حكمت زندگي
آرتور شوپنهاور
ترجمه محمد مبشري (ويراستار: علي‌اصغر حداد)
انتشارات نيلوفر
چاپ اول، تابستان 1388
277 صفحه، 5500 تومان

***

به گزارش خبرنگار بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، به گفته‌ي مبشري، ترجمه‌ي تازه‌ي او با عنوان «در باب حكمت زندگي» نوشته‌ي آرتور شوپنهاور - فيلسوف آلماني - است و از متن اصلي (آلماني) به فارسي ترجمه شده است.
كتاب يادشده از سوي انتشارات نيلوفر در حال انتشار است.
مبشري گفت: اين اثر مجموعه‌اي است دربرگيرنده‌ي افكار خردمندانه‌ا‌ي از بزرگان اروپا، مشرق‌زمين، سعدي و انديشه‌ها و فلسفه‌هاي هندي؛ مجموعه‌ي منسجمي درباره‌ي راه سعادت براي انسان‌ها.
منبع:

http://photo.isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1377566&Lang=P

***

ترجمه اين كتاب مهم آرتور شوپنهاور (ويكيپدياي فارسي و انگليسي) در ادامه توجه لازم ولي چه بسا ديرهنگام به وي در ايران صورت گرفته است:
· شوپنهاور و نقد عقل كانتي (رامين جهانبگلو – ترجمه محمد نبوي – نشر ني سال 1377)
· فلسفه آرتور شوپنهاور (تامس تافه – ترجمان عبدالعلي دست‌غيب – نشر پرسش سال 1379)
· جهان و تاملات فيلسوف، گزيده هايي از نوشته‌هاي آرتور شوپنهاور (ترجمه رضا ولي‌ياري – نشر مركز سال 1386)
· و بالاخره «جهان همچون اراده و تصور» (ترجمه رضا ولي‌ياري – نشر مركز سال 1388)

***

از مقدمه كتاب:
شوپنهاور در سالمندي تجربيات و دانش خود را در باب سعادت با بياني روشن و پرطنز در قالب اثر حاضر به خوانندگان عرضه كرده است. نويسندگان و منتقدان بسياري استادي شوپنهاور را در نوشتن نثر آلماني ستوده‌اند و آن را موجب شهرت وي دانسته‌اند...
شوپنهاور مي‌نويسد: « براي اينكه بتوانم طرحي براي زندگي سعادتمند تنظيم كنم، ناچار بودم از مواضع برتر، يعني مواضع مابعدالطبيعي-اخلاقي، كه حاصل واقعي فلسفه من است چشم‌پوشي كنم... بنابراين ارزش اين ملاحظات نيز مشروط است، زيرا لفظ فلسفه سعادت خود حسن تعبير است.»

***

بخشهاي مختلف كتاب:
پيشگفتار (شوپنهاور)
فصل اول: تقسيم‌بندي موضوع
فصل دوم: درباره آنچه هستيم
فصل سوم: درباره آنچه داريم
فصل چهارم: درباره آنچه مي‌نماييم (جايگاه و ارزش ما در نظر ديگران)
فصل پنجم: اندرزها و اصول راهنماي عمل
فصل ششم: درباره تفاوتهاي سنين گوناگون
قهرست نام‌ها

***

شوپنهاور در فصل اول: تقسيم‌بندي موضوع، آورده است:
آنچه سرنوشت انسانهاي فاني را پي مي‌افكند، از سه مشخصه اساسي ناشي مي‌گردد:
1- آنچه هستيم: يعني شخصيت آدمي به معناي تام كه از اين لفظ سلامت، نيرو، زيبايي، مزاج، خصوصيات اخلاقي، هوش و تحصيلات را مي‌فهميم
2- آنچه داريم: يعني مالكيت و دارايي از هر نوع
3- آنچه مي‌نماييم: چنان‌كه مي‌دانيم معناي اين لفظ اين است كه در نظر ديگران چه هستيم، يا به بيان روشن‌تر: ديگران چه تصويري از ما دارند. پس اين مشخصه عبارت است از عقيده ديگران درباره ما و به آبرو، مقام و شهرت تقسيم مي‌شود.
تفاوتهايي كه تحت عنوان اول مشاهده مي‌كنيم، تفاوتهايي هستند كه طبيعت ميان انسانها نهاده است. از اين واقعيت مي‌توان نتيجه گرفت كه تاثير اينها بر سعادت يا شوربختي انسانها بسيار اساسي‌تر و پردامنه‌تر از تاثير تفاوتهايي است كه صرفاً توسط انسان‌ها تعيين مي‌شوند و تحت دو عنوان بعدي آمده‌اند.
امتيازات واقعي شخصي، چون بزرگي روح يا خوش‌قلبي در مقايسه با امتيازاتي چون مقام، اصل و نسب (حتي اگر اصل و نسب شاهي باشد)، ثروت و جز اينها مانند تفاوت ميان پادشاه واقعي و هنرپيشه‌اي است كه در صحنه نمايش نقش پادشاه را ايفا مي‌كند.
متودوروس (Metodoros)، نخستين شاگرد اپيكور، عنوان فصلي را در كتابش چنين برگزيده است: «زخمهايي كه بر سعادت ما از درون وارد مي‌شود، بسيار عميقتر از زخمهايي است كه از بيرون مي‌رسند» اين واقعيتي آشكار و انكارناپذير است كه عنصر اساسي براي خوشي انسان، و در واقع براي همه نحوه زندگي او، آن چيزي است كه در خود اوست يا در وجودش جريان دارد. زيرا سرچشمه مستقيم خرسندي يا ناخرسندي عميق او كه نخست از احساس، خواست و تفكر او حاصل مي‌گردددر اينجاست، حال آنكه هر آنچه بيرون از اوست فقط غيرمستقيم بر او تاثير مي‌گذارد. به اين علت، وقايع يا روابط بيروني يكسان بر هر كس تاثير كاملاً متفاوت دارند و آدميان حتي در محيطي يكسان، در جهان‌هاي متفاوتي زندگي مي‌كنند. زيرا انسان فقط تصورات، احساسات و اراده خود را بي‌واسطه درك مي‌كند و عوامل بيروني، تنها از طريق اينها بر او تاثير مي‌گذارند. جهاني كه هر كس در آن زندگي مي‌كند، عمدتاً به شيوه نگرش خود او وابسته است و بنابراين به تفاوت ذهني اشخاص بستگي دارد؛ و متناسب با اين تفاوت، فقير، پوچ و سطحي يا غني جالب توجه و پرمعنا مي‌گردد...
بنابراين واضح است كه سعادت ما چقدر به آنچه هستيم، يعني به فرديت‌مان وابسته است. حال آنكه غالباً فقط سرنوشت را، يعني آنچه را كه داريم يا مي‌نماييم به حساب مي‌اوريم. ممكن است سرنوشت ما بهتر شود، اما كسي كه غناي دروني دارد، از سرنوشت انتظار چنداني ندارد. برعكس، ابله، ابله مي‌ماند، كورذهن تا آخر عمر كورذهن مي‌ماند، حتي اگر در بهشت و در ميان حوريان باشد...
همه چيز اين واقعيت را تاييد مي‌كند كه عنصر ذهني، بسيار بيشتر از عنصر عيني براي سعادت و لذت، اهميت دارد... به‌ويژه سلامت بر همه موهبتهاي بيروني چنان برتري دارد كه گداي تندرست، به راستي سعادتمندتر از پادشاه بيمار است. مزاجي آرام و شاد كه حاصل تندرستي كامل و ساختمان بدني خوب باشد، شعوري كه روشن، زنده و نافذ باشد و درست درك كند، اراده‌اي كه متعادل و نرم باشد و وجداني آسوده به بار آورد، همه اينها امتيازاتي هستند كه مقام و ثروت ممكن نيست جاي آن را بگيرد، زيرا بديهي است كه هيچكس نمي‌تواند آنچه را كه آدمي در ذات خود هست، آنچه را كه در تنهايي همراه اوست، به او اعطا كند يا از او بگيرد و اين از هر چيز ديگري كه در تملك اوست يا در انظار ديگران وجود دارد، براي او مهمتر است. انسان پرمايه در تنهايي محض با افكار و تخيلات خود به بهترين نحو سرگرم مي‌شود، حال آنكه تنوع مداوم در معاشرت، نمايشها، گردش و تفريح، ممكن نيست كسالت شكنجه‌آور فرد بي‌مايه را از ميان بر دارد.
انساني كه شخصيت متعادل و نرمي دارد، مي‌تواند در شرايط محقرانه نيز خشنود باشد، در حالي‌كه كسي كه شخصيتي آزمند، حسود و شرير دارد، با ثروت فراوان نيز خشنود نيست. اما به‌خصوص آن‌كس كه مدام از لذت شخصيت فوق‌العاده و ذهن برجسته‌اي برخوردار است، بيشتر لذتهايي كه عموم مردم در پي آن‌اند، نه تنها زايد، بلكه فقط مزاحم و آزاردهنده مي‌يابد...
بنابراين، براي سعادت در زندگي، آنچه هستيم، يعني شخصيت‌مان به طور قطع نخستين و مهمترين امر است، زيرا دائم و در همه شرايط تاثيرگذار است، به‌علاوه مانند موهبتهاي دو مقوله ديگر، دستخوش سرنوشت نيست و كسي نمي‌تواند آن را از چنگمان بدر آورد. از اين حيث مي توان ارزش آن را در تقابل با ارزش آن دو مقوله ديگر كه نسبي است، ارزش مطلق خواند. نتيجه اينكه، بسيار كمتر از آنچه مي پندارند مي توان از بيرون حريف كسي شد...
از اهميت تعيين كننده‌اي كه مقوله اول نسبت به دو مقوله ديگر دارد نتيجه مي‌گيريم كه عاقلانه‌تر آن است كه در جهت سلامت و تربيت توانايي‌هاي خود بكوشيم، تا در راه كسب ثروت؛ اما اين گفته نبايد سوء‌تعبير شود به گونه‌اي كه در كسب وسايل لازم و مناسب براي خود سهل‌انگاري كنيم... با وجود اين، آدميان در راه كسب ثروت هزاربار بيشتر مي‌كوشند تا در كسب فرهنگ، حال آنكه به يقين، آنچه هستيم بسيار بيشتر موجب سعادتمان مي‌شود تا آنچه داريم.
حتي مي‌بينيم كه بسياري مردم، سخت‌كوش چون مورچگان، از صبح تا شب در پي افزودن ثروت خويش‌اند. اينها فراتر از افق تنگي كه ابزار رسيدن به اين هدف را در بر مي‌گيرد، چيزي نمي‌شناسند:
ذهنشان خالي است و در نتيجه پذيراي هيچ چيز ديگر نيستند. اينها به عالي‌تريم لذتها كه لذتهاي ذهني‌اند دسترسي ندارند و بيهوده مي‌كوشند تا لذتهاي فرار حسي را كه مستلزم وقت كم، اما پول زياد است و آن را گاهي بر خود روا مي‌دارند، جانشين آن لذتهاي ديگر كنند و سرانجام، اگر بخت ياري‌شان كند، حاصل زندگي‌شان اين خواهد بود، كه تل بزرگي از پول را، يا براي افزودن، يا براي به باد دادن، به وارثين خود وا مي‌گذارند...
آنچه آدمي در خود دارد، براي خرسنديش در زندگي، اساسي‌ترين است...
نيازي نيست كه بر اهميت آن دو مقوله ديگر از موهبتهاي زندگي انسان تاكيد كنم، زيرا ارزش دارايي را امروزه همه مردم آن قدر مي‌دانند، كه نيازي به توصيه آن نيست... در ضمن، مقوله دوم و سوم بر يكديگر تاثير متقابل دارند، از اين حيث كه «وقتي صاحب چزي هستي، گمان مي‌كنند كسي هستي» و برعكس، نظر مساعد ديگران به هر صورت غالباً در راه دستيابي به ثروت موثر است.

***

شهرت شوپنهاور و اقبال به آثار او هيچ‌گاه در خور عظمت انديشه و نبوغ او نبوده است، در دوران حياتش چه بسا به اين علت كه وي بي‌اعتنا به جنبش‌هاي اجتماعي عصر خود بود توجيه گردد و پس از مرگش نيز هرچند تا حدودي بهبود يافت وليكن شايد مطلب زير كه در پشت جلد كتاب نقش بسته است بيانگر آن باشد:
لئو تالستوي در سال 1869 (نه سال پس از مرگ شوپنهاور) در نامه‌اي به آفاناسي فل مي‌نويسد: « آيا مي‌دانيد كه تابستان امسال تا چه اندازه برايم پر ارزش بود؟ اين ايام را با شيفتگي به شوپنهاور و لذتهاي روحي فراوان گذراندم، كه پيش از آن هرگز نمي‌شناختم... ممكن است روزي نظرم در اين باره تغيير كند، اما به هر حال اكنون يقين دارم كه شوپنهاور نابغه‌ترين انسان‌هاست. و قتي آثارش را مي‌خوانم نمي‌فهمم چرا تا به حال ناشناس مانده است. شايد توضيح اين امر همان باشد كه او خود بارها تكرار كرده است، به اين معنا كه اكثريت آدميزادگان را ابلهان تشكيل مي‌دهند.»

***

شوپنهاور انديشمند بسيار مهم ولي اغلب ناديده انگاشته‌اي است، متاثيرين بر وي افلاطون، كانت، گوته، شكسپير، هيوم (وي نيز چندان شايسته مورد توجه قرار نگرفته است)، بركلي، اوپانيشادها و بالاخره بودا بوده‌اند وليكن به منظور سنجش ميزان اهميت وي تعدادي از انديشمندان، نويسندگان و ديگران كه به طرق مختلف تحت تاثير وي قرار گرفته‌اند شامل فردريش نيچه، ساموئل بكت، هانري برگسون، خورخه لوئيس بورخس، آلبرت اينشتين، زيگموند فرويد، كارل يونگ، كنوت هامسون، تامس هاردي، هرمان هسه، مكس هوركهايمر، يوريس كارل اوئيسمانس، تامس مان، گي دوموپاسان، كارل پوپر، مارسل پروست، گيلبرت رايل، جورج سانتايانا، ژان پل سارتر، اروين شرودينگر، لئو تالستوي، ريچارد واگنر و لودويگ ويتگنشتاين مي‌باشند.

***

لينكهاي مرتبط با اين كتاب:

http://en.wikiquote.org/wiki/Arthur_Schopenhauer#Aphorisms_on_the_Wisdom_of_Life
http://ebooks.adelaide.edu.au/s/schopenhauer/arthur/
http://de.wikiversity.org/wiki/Schopenhauer_Aphorismen_zur_Lebensweisheit
http://www.readbookonline.net/readOnLine/22581/http://wist.info/schopenhauer-arthur/5919/

Ammameh Village + Vaziri Art

2009-07-11T02:28:00.034+04:30

We were there on Monday, July 6th, 2009.
It was a vacation day but the weather was so dusty in those days, so we couldn't take some landscape pics!
Ammameh village (persian info) is in North-East of Tehran.
There are so many natural perspectives includes mixture of water, waterfalls, stone, plants & gardens and the diffrence in weather temperature is completely sensible!

With Mehdi & Abbas

It was really so cold!

Abbas with his new Canon EOS 500D

The pics of this post are mixture of my camera (Sony DSC-H7) and his camera. To be honest, I like Sony's representation more and I think the colors are alive in Sony's pics. By the way some one told the sony's pics have low quality in comparison with Canon's one but they are nicer although they seem a little unreal!

Maziar Castle (Ghale'h-e-Maziar)

Unofficial references: This building is at least for about 1300 years ago (some reports about 2000 years ago)

Preparing the lunch (Recipe) !

Fortunately, we were there on-time and White Mulberries were on tree, yet!

Strange shape!

***

Vaziri Art

Due to growing traffic as Mehdi told, we changed our path for coming back to Tehran. In the way, suddenly we saw a strange place with diffrent statues, trees, gate and so on.

Art Muesum Garden; Vaziri Atelier

Creative idea: Art with empty cans!

Enterance

As we understood, this place is personal muesum and ateleir of an Iranian sculptor & taxidermist. There was so many strange & intersting things such as a caved museum, pitchers collection, so many statues with diffrent materials and shapes.

With Naser Houshmand Vaziri

Born on 1946 - Tehran -Iran, Graduated from Art University Tehran in
Sculpturehe. He has many powerfull experiment in all of media for
creations.He also has many overseas projects and individual exhibition. He works
by Mod , Stone , Wood , Sand , Glass , Metal and Concred, Finding nature, Doll,
Taxidermy and so on, he is working in all Classic mode and Modern style.

As I know he has some great (I mean both physical & metaphysical dimentions) in some parks such as Jamshidieh Park , Mellat Park, Saie Park and so on.

This one is similar to those I saw in Jamshidieh park

Entrance of caved museum

P.O.V. !

Persian clothes wearing by small dolls

Interesting pitchers collection (As reported, he's collected more than 450 pitchers.)

Almost top view of his workshop

The pathes in his museum are diffrent: entrance with the mouth of the Lion, going down with cooperation of rope and some stones inserted in the wall, rotating stairways and so on.

One of his notable statues infront of his diffrent & various tools

An ongoing wood statue

I guess this may be one of his younger daughter's works (Rama Houshmand vaziri)

In my opinion, some people such as Naser Houshmand Vaziri are lovers and live with love, as he himself mentioned in one of his interviews he could have an usual life with choosing architecture in university (as his older brother'd adviced him) but he chose sculpture and has continued that way till now... I think may it's a relatively receivable comparison between him and Dr. Gholamali Beski; in way of life and also in face! Continue both of you, old men with young brains & hearts!

Taleghani Forest Park

2009-06-07T00:37:00.015+04:30

I was there yesterday: Taleghani Forest park
It was a good day in this Spring and the weather still isn't so hot in comparison with last year. I think it was 'cause of rainy weather and those nice clouds in sky, they made beautiful ray of lights. The weather from air pollution p.o.v. in these days is a little bit better 'cause of vacation and also wind & rain.
Some pics are below plus some ones of natural beauty of Park.

Milad Tower, Somehow, The Oldest still constructing Tower in the world!!

2009-03-26T21:21:00.020+04:30

Today, I visited Milad Tower (English Wikipedia - Persian Wikipedia) & its surroundings…
It was reported that it had been constructed completely in 2007 & opened in 2008, BUT as I saw, it still can be called as "The Oldest still constructing Tower in the world"!!

But the main reason for me was visiting an olden friend there: Mr. Montazeri.

We (almost all Tehran occupants) usually have thought that the air & its situation of Tehran might be in a "Good" & "Proper" status at least in Nowrouz times, But the reality is a little bit different when today was the 6th day of Nowrouz!

Mount Damavand from Milad Tower (+292m. elevation)

But other side has better status, 'cause of less city congestion & traffic:

Dr. Mohammad Reza Hafezi (Architect of the Tower) likes Steel works & also "Shahnameh" stories (in the revolving restaurant).

Farahzad, with some of former colleagues of ITS Persia

2008-11-26T23:59:00.005+03:30

We went there (Some pics in other source) last night...

The weather isn't so cold, yet.

It was a good & funny night!

The following pics were taken by Koowat's camera (Nikon P80- persian info) in Automatic mode but I think he has made some things wrong in its setting!

Koowat is smoking Ghalyaan

Dinner: as usual in these places: Dizi (Recipe)

وصف‌حال بسياري از ما: قريب‌الوقوع

2008-11-21T19:50:00.013+03:30

قريب‌الوقوع – بهرام صادقي

مداركي كه من از دوست جوانم آقاي « محسن فلان » دارم اندك اما قابل استفاده است، ولي به همان نسبت بدبختانه شعور من نيز ناقص و مغشوش است چون نمي‌دانم چگونه از اين مدارك ممكن است استفاده كرد. نكته اينجا است كه من در باره‌ي آينده‌ي محسن فلان نظر روشني ندارم. آيا ترقي خواهد كرد؟ مهندس خوبي خواهد شد؟ به وزرات خواهد رسيد؟ پول فراوان و آشنايان متنفذي گرد خواهد آورد يا نه؟ نمي‌توانم حدس بزنم. خود بنده چه خواهم شد؟ پزشك خوبي، وكيل گردن كلفتي، مقاطعه كار فعالي و يا لااقل هيچكاره‌ي همه كاره اي؟ متأسفانه به خوبي حدس مي‌زنم كه هيچ نخواهم شد. حداكثر در ده دورافتاده اي پزشك بهداري مي‌شوم يا در شهر بزرگي منشي بانكي كه به زودي ورشكست خواهد شد … پس بايد ديد محسن عزيز به كجا مي‌رسد، آن هم نه براي اينكه وبال گردنش بشويم و از دسترنجش استفاده‌ي نامشروع ببريم، تنها براي اينكه اذيتش كنيم و رو در رو به اثبات برسانيم كه بر خلاف آنچه پيش از اين معتقد بوده عمل كرده است. آن وقت فكر مي‌كنيد مدرك ذيل كافي نباشد؟ آن را دو سال پيش، يعني درست هنگامي كه بيست ساله بوده است، با خط خود نوشته و به من داده است :

«اينجانب محسن فلان به دوستم آقاي فلاني اطمينان مي‌دهم كه تا آخر عمر ازدواج نكرده با هر عاملي كه بخواهد مرا وادار به اين كار بكند مبارزه كنم. اگر جز اين رفتار كردم پست رياكار بي همه چيز هستم. صيغه مجاز است.»

ولي خيلي بامزه است كه بيست سال ديگر، در يك روز سرد باراني كه همه چيز شاعرانه و خاكستري رنگ است و دود از دودكش‌ها بالا مي‌رود و بخار از دهن‌ها بيرون مي‌آيد، من خسته و تنها و خاك آلود از ده وارد شهر شوم. پالتو مندرس و فقيرانه‌ام را پوشيده‌ام. يقه اش را بالا زده‌ام، قوز كرده‌ام، كيف كاركرده‌ي طبابتم را به دستي گرفته‌ام و دست ديگرم را در جيب شلوارم كرده‌ام. موهايم سفيد و پيشانيم پر از چين شده است، در چشم هايم هيچ چيز خوانده نمي‌شود، نه اميد و نه نوميدي، نه رنج و نه شادي … شهر زيباست، من از اين زيبائي به هيجان مي‌آيم. چقدر تغيير كرده است ! چقدر بزرگ شده است ! پس از پانزده شانزده سال از ده كثيف فراموش شده اي برگشته‌ام، آه، خداوندا، چه تفاوتي ! راز اين عظمت در كجاست؟ عمارت هاي بلند و زنان خوشگل و خيابان هاي تميز … نه، نه، من وحشي‌ام، من فراموش شده‌ام، من از دنياي ديگرم، بايد به محل كارم برگردم، آنجا كه جز كثافت و بدبختي و فقر و بيماري چيز ديگري نيست، آنجا كه هفته‌ها بايد در انتظار پست بود، آنجا كه برف مي‌تواند تو را از دنيا جدا كند. تصميم مي‌گيرم برگردم. خيلي مضحك است كه با اين وضع خراب به سراغ دوست ديرينم آقاي محسن فلان بروم. ولي زيبائي ها، باران شاعرانه و تصور اتاق مجلل و گرم رفيقم مرا به پيش مي‌راند. پس از اينكه سراغ مي‌گيرم زنگ خانه‌ي او را مي‌فشارم. زن زيبايش در را باز مي‌كند. پس اينطور؟ چه زن شكموئي ! با بي ادبي همچنان پرتقال مي‌خورد. دوستم پيژامه پوشيده است و با تفنن به من نگاه مي‌كند. من راست مي‌ايستم و به او كه خيلي چاق شده و شكمش جلو آمده و صورتش فربهي قرمز رنگ و ابلهانه اي به خود گرفته است رو مي‌كنم :

ــ پست ! رياكار ! بي همه چيز !

به ده برمي‌گردم.

مدرك دوم را من از او دزديده‌ام. خيلي خوب … ولي لااقل همين اقرار معصومانه تبرئه‌ام نمي‌كند؟ صبح يك روز جمعه‌ي آذرماه بود. من كه شب ساعت هشت به خواب رفته بودم نزديك ظهر بيدار شدم و بي آنكه دست و رويم را بشويم به خانه‌ي او رفتم. چون حتي به اندازه‌ي كرايه‌ي اتوبوس هم پول نداشتم پياده رفتم و از اين حسن تصادف براي تنظيم افكار احمقانه‌ام استفاده كردم، افكاري كه هميشه در مواقع بي پولي به امثال من دست مي‌دهد : مثلاْ ترجيح مي‌دادم كه يك راديوگرام مبله بخرم تا اينكه يك راديوي كوچولوي ارزان قيمت به اضافه‌ي يك گرامافون كاركرده‌ي صدتوماني ؛ براي ناهار ظهر هم بهتر اين بود كه چلوكباب سلطاني مي‌خوردم چون به اشرافيت نزديك تر مي‌بود، هرچند كه يك ساندويچ بزرگ مرغ، با آن طول دلپذيرش كه آدم را به ياد راه آهن سيبري مي‌انداخت، به نوبه‌ي خود جالب و اشراف مآبانه بود و براي رفتن به سينما البته تاكسي مي‌نشستم …

وقتي به خانه‌ي محسن رسيدم نزديك بود سكته كنم. چيزهائي مي‌ديدم كه كاملاْ بر خلاف انتظارم بود : اول اينكه محسن بيدار شده بود، و مهمتر از آن، صورتش را تراشيده بود و سرش را به دقت شانه زده بود، رختخوابش جمع شده بود و كتاب هايش منظم بود، اتاق پاكيزه و جارو زده و همه چيز درخشان … معهذا من مي‌دانستم كه در پس اين جلال و عظمت ظاهري جيب هاي خالي و شكم گرسنه و قروض فراوان نهفته است. حرفي نزديم. وقتي او براي تهيه‌ي نان و پنير معهود كه از نان خالي به اشرافيت نزديك تر بود بيرون رفت من ديوانه وار چمدان هايش را كاويدم. گذشته از اينكه اين عادت رذيلانه در من به صورت مرض درآمده بود، مي‌خواستم به نحوي راز اين نظم و ترتيب و فعاليت بي سابقه و مافوق قدرت بشري را بيابم. آن را در زير لباس هاي زير تميزش يافتم و در جيبم پنهان كردم. مدرك شماره دو :

« مدت هاست كه زندگي من بدون هيچگونه كوشش و نتيجه‌ي ثمربخشي مي‌گذرد. مدت هاست كه من بعضي صفات خوبم را كه جزو شخصيت و خميره‌ام بوده است از دست داده‌ام. اراده و اعتماد به نفس و اميدم را از كف نهاده‌ام، تنبلي كشنده اي گريبانم را گرفته است و به سوي بيماري روحي دردناك و معلومي‌رهبريم مي‌كند. مدت هاست كه بدون هيچ هدف و مقصودي، ولو نامقدس، زندگي كرده‌ام. من فرصت هاي گران بهائي را كه ممكن بود براي كسب قدرت هاي تازه‌ي روحي و معنوي مورد استفاده قرار بدهم به هيچ شمرده‌ام و بدبختانه قدرت هاي روحي و معنوي سابقم را نيز به تدريج از چنگ مي‌دهم. براي رفع اين خلاء تأسف آور، از امروز كه ساعت ده صبح جمعه‌ي پانزدهم آذرماه هزار و سيصد و فلان است رسماْ و كتباْ در برابر وجدان خودم تعهد مي‌كنم و به شرف و انسانيت سوگند مي‌خورم كه از همين لحظه، بلافاصله خودم را عوض كنم. براي اين منظور من بايد در نظر داشته باشم كه هدف اصلي و اساسي من در زندگي مهندسي و تأمين معاش احمقانه يا عاقلانه اي نيست، بلكه تحقق بخشيدن به آرمان هاي بزرگي است كه به آنها ايمان دارم و با بينش واقعي آنها را پذيرفته‌ام. رشته‌ي مهندسي فقط وسيله اي است كه با آن مي‌توانم زندگي معمولي و مناسبي را ادامه بدهم و در عوض فرصت داشته باشم كه به هدفم نزديك تر شوم. آرمان هاي من چيست؟ ــ ايران بايد آزاد و آباد گردد، دهقان‌ها و كارگران از بي نوائي و بدبختي نجات يابند و به زندگي سعادتمند و عادلانه اي برسند، و از همين قبيل. من بايد گذشته‌ي پر افتخار خود را هميشه به ياد داشته باشم، سال هاي زندان و تبعيدم را فراموش نكنم و مهمتر از همه با يأس جانكاه و وحشتناكي كه مدت هاست در وجودم رخنه كرده است و با اين بي قيدي و تنبلي و افكار ماليخوليائي مبارزه كنم. از آن گذشته، يك روز، حتي يك روز را هم بدون كينه ورزيدن به كساني كه من و ديگران را به اين روز انداخته اند نگذرانم. از امروز همه چيز در اين چند كلمه خلاصه مي‌شود : محسن ! تو جواني ! تو وظايفي در قبال خودت و نسلت و آرمانت به عهده داري، عوض شو »!

با وجود اين، ارزش اين سند گرانبها، كه در تاريخ مبارزات سياسي و اجتماعي جوانان ايراني به يادگار خواهد ماند، از فرداي آن روز جمعه خود به خود پائين آمد، زيرا زندگي محسن همچنان به همان منوال و اگر راست بگويم بدتر و تأثرانگيزتر ادامه يافت. اما تصديق كنيد كه همين سند بي ارزش ما باز هم مي‌تواند در يك بعد از ظهر گرم تابستان سال هاي آينده، به منزله‌ي سلاحي مؤثر در دست هاي ناتوان من قرار بگيرد، مني كه پرده‌ها را بالا مي‌زنم و محكوم مي‌كنم …

روز غم انگيزي است. من خسته و كوفته از بانك ورشكسته برگشته‌ام. آنها حتي آخرين حقوقم را هم نداده اند. مي‌دانيد چه شده است؟ شعور ناقص و ابتدائي من همانگونه عمل كرد كه شعور كامل و حسابگر مردمي كه سهام اين بانك را خريدند : يعني همه معتقد شديم كه مؤسسان محترم آدم هاي راستگوي محترمي هستند و نتيجه اين بود كه بانكي به وجود آمد و من هم مثل چند تن ديگر در آنجا با حقوق ناكافي استخدام شدم. تنها به اين دلخوش بودم كه گاهي دربان بانك مرا دكتر مي‌خواند و از اين كه به اين شغل حقير راضي بودم تحسينم مي‌كرد. اما يا مؤسسان شارلاتان هاي وقيحي بودند و يا به نظر مي‌رسيد كه اوضاع اقتصادي به سرعت رو به وخامت مي‌رود : همه چيز به هم خورد و حتي اين شغل حقير هم سايه‌ي مباركش را از سر من برچيد. باز مثل اول شديم. سال‌ها بود كه فارغ التحصيل شده بوديم و زندگي را به بطالت مي‌گذرانديم و از آنجا كه يك نوع بي قيدي جاهل مآبانه كه همه چيز دنيا را به هيچ مي‌گرفت كم كم در وجودمان زائيده شده بود خودمان را به تقليد جاهل ها، به جاي « من »، « ما » مي‌گفتيم. خلاصه، مسأله اين بود كه به هيچ وجه نمي‌توانستيم طبابت كنيم و كوشش‌ها و تلاش هاي مذبوحانه مان در اين زمينه بي ثمر مي‌ماند. علت اين بود كه چند محظور در كار ما بود : اول اينكه پس از يك ربع يا حداكثر بيست دقيقه خسته مي‌شديم و در مطب احتمالي را مي‌بستيم، دوم اينكه هيچ تفاهمي با مريض‌ها نداشتيم و نسبت به حال و سرنوشت آنها نگران و علاقمند نبوديم، يعني برايمان فرق نمي‌كرد كه يارو چه مرضي دارد، حاد است يا مزمن، عفوني است يا داخلي و غيره، رنج مي‌كشد يا نمي‌كشد و تبش چند درجه است، مي‌خواستيم سر به تن هيچكدامشان نباشد. اين بود كه طبق عادت با حوصله به حرف هاي بيمار گوش مي‌داديم كه شب تا صبح نخوابيده و سرش مثل آسياب سنگين شده و صبح مزاجش عمل نكرده و تبش بالا رفته است. اما بعد مي‌زديم زير خنده و مي‌گفتيم : « خوب، خوب، بد نيست، ببينيد خانم و يا اگر مرد بود ببينيد آقا : شما اصولاْ چرا مي‌خواهيد معالجه كنيد؟ به چه دردتان مي‌خورد؟ فرض كرديم بنده چند آمپول ريز و درشت به شما زدم كه تبتان پائين بيايد، چند بسته‌ي گَرد هم برايتان نوشتم كه سرتان سبك بشود، چند تا قرص براي رفع يبوست ــ يا برعكس براي ايجاد يبوست ــ و مقداري هم شربت كه خوب بخوابيد، دست آخر چه؟ شما بايد فكر اساسي بكنيد. يعني بايد جداْ تصميم آخرتان را بگيريد. از دو حال خارج نيست : يا مي‌خواهيد زنده باشيد كه بدبختانه نيرويش را نداريد، چون كبد و قلب و ريه و همه جايتان خراب است و با همين وضع كجدار و مريز تا آخر عمر دست به گريبانيد و يا اينكه مي‌خواهيد زودتر راحت شويد و فلسفه تان اين است كه خودتان را بكشيد، در آن صورت من به شما تبريك مي‌گويم و واقع بيني تان را مي‌ستايم و مي‌توانم راهنمائيتان كنم.

به اين ترتيب بود كه كار ما به كسادي كشيد و چون اهل زد و بندهاي سياسي و قمارهاي شبانه و خريد و فروش زمين و ساخت و پاخت با داروخانه‌ها و نمايندگي هاي داروئي هم نبوديم پاك آسمان جل شديم. بله، اين را مي‌گفتم كه وقتي بانك ورشكست شد و ما سرافكنده بيرون آمديم، بعد از ظهر گرمي بود. اول به قهوه خانه اي كه غذاي كم خرج و كم حجم و كم قوت دارد رفتيم و ناهار مجللي خورديم و رويش قليان كشيديم و به قهوه چي عزيز و خوش قلبي كه با نوسانات جيب ما به خوبي آشنايي و عادت دارد مقداري مقروض شديم و با يك نوع احساس گرم عاشقانه و در عين حال لطيف بيرون آمديم. متأسفانه اين احساس گرم عاشقانه خيلي زود رو به اولين لحظات گرمازدگي مي‌رفت. به ناچار از زير سايه‌ي درختان عبور مي‌كرديم، يكتا پيراهن و يخه‌ي باز. راستش اين است كه پيراهنمان تميز و درخور يك انسان متمدن نبود، اما ما خجالت نمي‌كشيديم. گاه دهشاهي مي‌داديم و آب يخ مي‌خورديم. خوب، چه كار كنيم؟ تمام اين چيزها دلمان را به هم مي‌زد، اين خيابان هاي آشنا و اين عمارات بلند سربه فلك كشيده و اين مردم احمق و راضي و خوشبخت هميشگي … آن وقت به ياد ييلاق هاي اشرافي دوردست افتاديم. اي كاش در دهي زندگي مي‌كردم ! در يك ده دور كه همه چيزش طبيعي و حقيقي است ! بعد آنجا به مردم محروم وطنم خدمت بكنم، از دردهايشان بكاهم و رنج هايشان را تخفيف بدهم … ولي من به اين چيزها اعتقاد نداشتم، نه در گذشته و نه اكنون و نه در آينده. يك دفعه به فكرم رسيد كه بروم به مهندس محسن فلان سري بزنم. حقيقت اين است كه ما او را خيلي وقت بود كه نمي‌ديديم. آدم كله گنده اي شده بود، عنواني و مقامي به دست آورده بود و به چرخيدن چرخ‌ها ياري مي‌رساند.آهي كشيديم و در دلمان گفتيم : چطور عوض شد. كاغذي را كه سال‌ها پيش از چمدانش دزديده بوديم برداشتيم، در جيب گذاشتيم و به سراغش رفتيم. با هم روبوسي كرديم. از شدت مشغله سرش را هم نمي‌توانست بخاراند. تمام وقتش گرفته بود : رئيس افتخاري كارگران معيل سراسر ايران و منشي باشگاه دهقانان مجرد و ميهن پرست شده بود. ساعت پنج بعد از ظهر در جشن انجمن و ساعت شش در مجلس تذكر مرحوم فلان و ساعت هفت و نيم در روضه خواني ساليانه‌ي بازاريان و ساعت هشت و ربع در كلوب روشنفكران و ساعت نه و بيست دقيقه در كانون بانوان مسن و ساعت ده و ده دقيقه در مصاحبه‌ي تلويزيوني رنگي و ساعت ده و نيم در مصاحبه‌ي تلويزيوني سياه و سفيد و ساعت يازده در جلسه‌ي هفتگي خبرنگاران خارجي و ساعت دوازده و پنج دقيقه در شب نشيني مجللي به نفع حيوانات بيمار و ساعت يك بعد از نيمه شب در كانون بانوان جوان و ساعت يك و نيم در اتحاديه‌ي گرمابه داران و ساعت دو و نيم الي سه با طبيب خانوادگي قرار داشت. ما دود از كله مان بالا رفت. خوشبختانه آن وقت ساعت چهار بعد از ظهر بود و يك ساعت مي‌توانستيم با هم باشيم. رويش را به من كرد. با لحن شيرين سال هاي پيش گفت :

ــ خوب، فلاني، ديوانه، هنوز مي‌پلكي؟

ما در اين لحن هيچ صميميت قلبي را احساس نكرديم، خيلي سياستمدارانه بود. جواب داديم :

ــ ديوانه خودتي و هفت جدت، اما راستي ما به گردت هم نرسيديم.

او گفت :

ــ يادت هست چه روزهائي را گرسنه گذرانديم؟ تخمه مي‌شكستيم، عرق و كله پاچه مي‌خورديم كه سينه مان را جلا بدهد. سينماهاي ارزان قيمت مي‌رفتيم و از بس شلوغ بود چيزي نمي‌ديديم. تا اواخر ماه از اين و آن قرض مي‌كرديم و بعد از اول ماه كه تازه برايمان پول رسيده بود قرض‌ها را مي‌داديم. هميشه يا مي‌گرفتيم يا مي‌داديم. پول عزيز در جيب هاي معصوممان در گردش بود.

ما گفتيم :

ــ خيلي چيزها يادمان هست، ولي راستي دهقانان و كارگرها در چه حالي هستند؟ فكر مي‌كنم آرمان هاي بزرگ بشري تو پدر بدبختشان را درآورده باشد …

و چون تحريك و عصباني شده بوديم مدرك رسمي را درآورديم، نشان داديم و با لحن شماتت باري گفتيم :

ــ اين را چه مي‌گوئي؟ پس چه شد؟ آن كينه‌ها كجا رفت؟ تو هم تسليم شدي؟

او خيلي خجالت كشيد و حتي در چشم هايش اشك برق زد، معهذا خيلي دوستانه و به خود مطمئن به من نصيحت كرد :

ــ فلاني عزيزم، تو غافلي، تو ول معطلي، از هر نظر كه فكر بكني كار من صحيح و منطقي است. از چه راه ديگر مي‌شود مبارزه كرد؟ همه‌ي راه‌ها بسته است و از آن گذشته هر روز بايد يك جور مبارزه كرد، با در نظر گرفتن امكانات و شرايط. امروز اگر هر كس به نوبه‌ي خود بكوشد كه در فكر تأمين زندگيش باشد و در اين نهضت بزرگي كه براي ترقي و آباداني كشور و سعادتمند كردن هموطنان ايجاد شده است نقش مثبتي ايفا كند نانش توي روغن است. و تازه چه لزومي دارد كه دلت به حال كارگرها و دهقان‌ها بسوزد؟ اكنون بهتر از هر وقت هستند، مي‌داني؟ مسأله بر سر لياقت و قابليت است : هر كس لياقتش را دارد بيايد جلو و هر كس به افكار منفي و احمقانه دچار است برود بميرد. امروز بايد زندگي خوب داشت، بايد در همه چيز به اشرافيت نزديك شد. آرمان هاي بشري مطالب تهوع آور و خسته كننده اي است كه نه تلويزيون مي‌شود و نه اتومبيل و نه مسافرت علمي يا غيرعلمي به خارجه …

ما به روي زمين تف كرديم و نوشته‌ي سابقش را به صورتش زديم و بيرون آمديم.

و آن روز بود كه من آن نوشته را گم كردم و مداركم كه معدود بود، معدودتر شد. در اين ميان، نوشته‌ي سوم را شش ماه پيش به اتفاق هم نوشتيم. يك صبح شنبه بود و ما هر كدام مي‌بايست سر كارمان برويم. نمي‌دانم با خوشحالي بگويم يا با تأسف اظهار كنم كه اين روزها ما هر دو سال آخر تحصيلمان را مي‌گذرانيم. محسن، آن روز آرايشگاه داشت و من هم كلاسي كه در آن حاضر و غايب مي‌كردند. مسأله حياتي بود و مي‌بايست حتماْ حاضر شد. با وجود اين طبق معمول در خيابان‌ها پرسه مي‌زديم و به طور اتفاقي، پس از يك ماه كه از هم بي خبر بوديم، در صف سينما به هم برخورديم. نه ملامت كرديم و نه تعجب. محسن پيش آمد و خوشحال گفت :

ــ فلاني، بيا به اتفاق هم تصميم بگيريم. من حيرت كردم كه چه تصميمي بايد گرفت. حتماْ بايد عوض شد، يا از فردا صبح درس خواند و يا سر كلاس رفت و يا از پس فردا ولگردي را كنار گذاشت و يا از روز شنبه‌ي آينده بودجه را متعادل كرد. تصميم هائي بود كه سال‌ها مي‌گرفتيم ! اما به هر صورت محسن بيش از آن خوشحال بود كه بتوانم با او مخالفت كنم. روزها را شمرد و نوشت و تاريخشان را جلوشان گذاشت و مرا با نگاه فاتحانه اي برانداز كرد. من هم تصديق كردم ــ سعادتي بود كه به اين زودي‌ها دست نمي‌داد : روز شنبه‌ي آينده روز اول ماه بود ! چه فرصت گرانبهائي براي خوب شدن ! من خودم را آماده كردم كه حرف هاي هميشگي او را بار ديگر بشنوم :

ــ نگاه كن، اگر بنا باشد آدم از صبح چهارشنبه اي شروع به يك كار مثبت بكند چه اندازه دردناك و در عين حال نفرت بار است. اصلاْ مسخره نيست؟ روز بعد پنجشنبه است و آن وقت جمعه، من كه گمان نمي‌كنم كسي در پنجشنبه و جمعه موفق بشود و بتواند كاري از پيش ببرد. هميشه بايد صبح شنبه اول وقت شروع كرد. ولي خودت مي‌داني و تجربه كرده اي كه اين بدبختي اغلب اتفاق مي‌افتد كه شنبه‌ها روزهاي آخر ماه هستند. مثلاْ بيست و هشتم و يا حتي بيست و چهارم … چگونه ممكن است؟ چگونه ممكن است از اواخر ماه شروع به فعاليت كنيم؟ تصورش براي من غم انگيز است.

من اگرچه مدت‌ها بود كه به اين بازي بي علاقه شده بودم و به تازگي از سوزاندن يك دسته برنامه هاي جور و واجور فراغت يافته بودم كه به مناسبت درباره‌ي هر مطلبي از كارهاي مثبت گرفته تا منفي ( از جمله چيدن ناخن ) تنظيم شده بود، و ديگر حتي شنبه اي هم كه مثلاْ اول فروردين سال جديد بود نمي‌توانست قلقلكم بدهد، معهذا در شادي او شريك شدم. محسن گفت :

ــ من مي‌خواهم در حضور تو سوگندنامه‌ي تاريخ دار و مؤكدي در دو نسخه ترتيب بدهم كه يكي از آن دو را تو برداري و فكر مي‌كنم تنها راه جلوگيري از بدبختي هاي وحشتناك احتمالي و ايجاد روح تازه اي در كالبد نحيفم همين باشد.

روي صندلي هاي نرم و لوكس سينما نشستيم و من قلم به دست گرفتم. دور و برمان دخترها و زن هاي زيبا با دوستان و همراهان سعادتمندشان مي‌خنديدند و از شام و شادي شب پيش سخن مي‌گفتند. محسن، سرشار از اعتماد به نفس و ايمان واقعي، مواد سوگندنامه را ديكته كرد :
به همان يك ذره شرافت و انسانيتي كه در وجودم باقي مانده … خيلي خوب، حوصله اش را ندارم … به يك چيزي، خدا كه نه، دوستي هم كه احمقانه است، آينده هم زياد درخشان نيست. عشق؟ مهم نيست ما يك دختره‌ي ديوانه اي را دوست مي‌داريم، يعني مدتي است به خودمان وانمود مي‌كنيم كه دوست مي‌داريم، به همان عشق پاك و آسماني سوگند كه اين جانب محسن فلان از روز شنبه اول دي ماه به مواد ذيل عمل كرده وفادار خواهم بود :

1- ترك اعتيادات مضر از قبيل سيگار و مشروب و قليان و احياناْ مواد مخدر.

2- تقويت جسمي به وسيله‌ي خوردن صبحانه و مواد مقوي و مغذي و تزريق آمپول هاي ويتاميني كه دوستم دكتر فلان تجويز خواهد كرد.

3- اجراي كامل برنامه‌ي تحصيلي در سال آخر، از قبيل حضور در كلاس‌ها و مطالعه‌ي دروس روز قبل و روز بعد.

4- از پرگوئي و گفتن لاطائلات كه وزنم را در بين رفقا و اقوام پائين آورده خودداري مي‌كنم.

5- عادت كثيفِ كندن ريش چانه‌ام را در مواقع بيكاري ترك مي‌كنم، چون باعث مي‌شود كه كوسه به نظر بيايم. فكر مي‌كنم اصلاح مرتب همه روزه تنها راه علاج باشد.

6- اهتمام در نظافت.

7- ورزش سوئدي.

8- تكليفم را با اين دختره‌ي ديوانه‌ي صاحبخانه روشن خواهم كرد، چون بعيد نيست روزي واقعاْ عاشقش شوم.

9- سعي مي‌كنم صبح‌ها با خداوند راز و نياز كرده و به او ايمان بياورم.
10- از تفكر درباره‌ي مسائل سياسي و اجتماعي به كلي خودداري مي‌كنم چون هيچ فايده اي ندارد و از آن گذشته وجود من پس از اين براي اين كارها مفيد نيست. چقدر خوب شد كه آن فكرهاي احمقانه را از سرم بيرون كردم.

11- سعي مي‌كنم مهندس خوبي شوم و سال آينده كه وارد اجتماع شدم به خودم و خانواده‌ي مردم فايده برسانم، خلاصه مرد فعال و عجيب و غريبي مي‌شوم.
12- فكر خودكشي را كه تازگي‌ها به سرم زده براي هميشه از محوطه‌ي دماغم بيرون مي‌كنم.
13- در صورتي كه به اين اعمال مبادرت نكردم دوستم فلان حق دارد مرا خوار كند و هرچه خواست انجام بدهد.

اما به من اجازه ندهيد كه نسخه‌ي دوم اين سوگندنامه را كه دوستم به عنوان پشتوانه‌ي فعاليتش به من بخشيد بردارم و باز مثل سابق دور كوچه‌ها راه بيفتم، سرماي زمستان و گرماي تابستان را تحمل كنم، از اين و آن سراغ مهندس جوان و كم تجربه اي را كه تازه وارد اجتماع شده است بگيرم، اگر در كارگاهي است يا در اداره اي يا بر سر ساختماني يا پشت ماشيني يا در حاشيه‌ي خياباني، مزاحمش شوم و ببينم كه آيا ورزشكار و خداپرست و نظيف و ريش دار و كم سخن و اهل زندگي خانوادگي و فعاليت ثمربخش شده است يا نه … زيرا، بله، همين امروز با پست شهري كاغذي برايم داده است و من اكنون كه شب، ديروقت است كار ديگري ندارم و نمي‌توانم بكنم جز آنكه آن را بخوانم :

« فلان عزيزم، مرا مي‌بخشي از اينكه بدون مقدمه و احوال پرسي و از اين قبيل و آن هم به اين طرز عجيب برايت نامه مي‌نويسم. لابد براي تو كه سال هاست به وسواس ديوانگي دچاري و تصور مي‌كني بيماري روحي نامعلومي داري اين چيزها عجيب و ناراحت كننده نيست. لحن من هر طور باشد در صداقتم شك مكن. من اديب نيستم كه جمله هاي قشنگ ببافم، اما تو مي‌داني كه روزگاري ميل و شوق اديب شدن در من بود كه آن را هم مثل خيلي چيزهاي ديگر در وجود خودم كشتم. چون در اين روزگار شوق اينكه آدم يك چيزي بشود ــ حتي اگر اديب شدن باشد ــ به همان اندازه خوشمزه ولي بي‌فايده است ( از نظر اينكه آدم را سير نمي‌كند ) كه دو سير خرماي تازه. جايت خالي بود كه من ديشب خودم را به نان و خرما ضيافت كرده بودم. اگر چه تو خودت را فراموشكار و كم حواس و ابله مي‌داني و من و ديگران هم موافقيم ولي خوب به ياد دارم كه بارها هم راجع به انواع خودكشي صحبت كرده ايم. تو مي‌گفتي بهترين راه خودكشي اماله‌ي مقدار زيادي جوشانده‌ي شيره و يا استعمال شياف بزرگي از ترياك بي تقلب است، چون در اين صورت آدم به افكار خودش هم احترام گذاشته است، و من راه هاي ديگري پيشنهاد كردم و از گلوله و دارو و رودخانه و عمارات بلند و دستمال هاي ظريف اما محكم حرف زدم. سرت را درد نياورم، حالا مي‌خواهم آزمايش كنم … چرا مي‌خواهم خودكشي كنم؟ تو بايد حدس بزني، من نمي‌دانم ترديد است يا ترسي كه از رو به رو شدن با واقعيات دارم. من غوطه ور شده‌ام، اما نه به اين سادگي ــ در كثافت بارترين انواع آن چيزها كه مفهوم حقيقي اش فساد است. فساد؟ ولي به درستي نمي‌دانم آن چيست كه مرا به سوي سقوط ــ اگر بتوان گفت ــ يا فساد ــ اگر اين كلمه بتواند به خوبي بيان كننده باشد ــ مي‌كشاند. در عين حال برايم عجيب و ناگوار نيست كه به سوي سقوط و فساد كشيده مي‌شوم. اين را فقط خودم مي‌توانم درك كنم و بس. ميل تازه جوئي است، ميل اين كه حتي براي يك لحظه از جريان نيرومند زمان عقب نباشيم. و مگر جريان نيرومند زمان ما فساد و سقوط نيست؟ شايد، شايد درخشان تر از اينها هم ستاره اي باشد، اما چه كس مرا به آن رهبري خواهد كرد؟ در حالي كه من همه چيز و همه كس را شناخته‌ام و حناي هيچكس برايم رنگي ندارد. چه چيز بار ديگر مرا به آن دنياهاي انسانيت و بشريت و بزرگي و علو پيوند خواهد داد؟ اما همه چيز را نگفتم، سرشت من و حقيقت زندگي و سرنوشت من در اين نيست كه يك راه معين را دنبال كنم، چه سقوط باشد و چه صعود، بلكه آن است كه دائم معلق بزنم، در برزخ باشم، نوسان كنم، خودم را به اين طرف و آن طرف بكشانم و همين روزگاري مي‌تواند مرا از سقوط و فساد نجات بدهد، اما البته نمي‌تواند چيز ديگري هم در عوض به من ببخشد. بدبختي من در همين است. از اين روست كه مرگ را آزمايش مي‌كنم. نمي‌گويم همه چيز احمقانه است، نمي‌گويم همه‌ي راه‌ها مسدود است، نه اينها بي معني است، همه چيز وجود دارد و از اين پس هم وجود خواهد داشت، حتي همه چيز درست خواهد شد، به اين نكته ايمان دارم ولي … ولي با من فقط گذشته‌ي من باقي مانده است و امروز؟ مي‌ترسم كه به دام امروز بيفتم. واي بر من اگر به دام امروز بيفتم ! روزي كه فقر و بيچارگي، خود را شاعرانه پنهان مي‌كند تا به قول تو اشرافيت، در همان جلوه گاه هاي پر زيوري كه پيش از اين همه بوده است خودش را تبرئه كند، خودش را محق قلمداد كند، روزي كه عوام فريبي تا حد دانش اجتماعي پيش رفته است، روزي كه مفاهيم عوض شده است، روزي كه به برادرت و به دوست چندين ساله ات و به زنت اطمينان نداري. بگو هوا باراني است، رعد خشمش را بر سرت فرو مي‌ريزد. بگو آفتاب سوزان و درخشاني است، نيزه هاي نور بدنت را خواهد گداخت. معامله كن، پس انداز كن، زمين بخر، دروغ بگو، كرنش كن. اگر فعالي و پشتكار موروثي داري، همه چيز داشته باش، پست‌ها برايت آماده است و كافي است هفته اي يك بار امضاء كني و اگر مثل رفيقم دكتر فلان هستي گرسنگي بخور، خرد شو، منشي زرنگ ترها شو، نوكرشان شو، مجيزشان را بگو، در اطاق هاي كرايه اي بنشين و با زنت بر سر مخارج دعوا كن. اين هاست؟ اين هاست آنچه ما مي‌خواستيم به آن برسيم؟ بگذار ديگران بمانند، برسند و مرا محكوم كنند. من به آنها حق مي‌دهم، اما عزيز من … من ديگر از ميان رفته‌ام و تو اگر بيماري روحي نامعلومي نداشتي بهتر مي‌فهميدي … من در شب هاي تاريك و دراز زمستان، در كوچه هاي خلوتي كه هروئين مي‌كشند، در ميخانه ها، در دخمه هاي پنهاني و اسرارآميزي كه شيره مي‌كشند، در بستر زن هائي كه تا آن حد دل سنگ شده اند كه دلشان به حالت مي‌سوزد از ميان رفته‌ام. آنها هم همين را مي‌خواستند. ولي اين دختره‌ي ديوانه بر خلاف توست. او بيماري روحي معلومي دارد. دلش يك مهندس مي‌خواهد كه فردا در ماشين بنشاندش و خوشبختش كند. همه‌ي اين چيزها خيلي دهن پركن است، اما من از او متنفر شدم و حتي از خودم كه مي‌خواستم به زور عاشقش شوم ! … مضحك است، عاشق او شوم كه با زندگي آشتي كنم … خيلي خوب، اكنون به من اجازه بده كه صورت قرض هاي بي شمارم را يادداشت كنم و باقي بگذارم كه پس از مرگم خانواده‌ام بپردازند. در ضمن به تو اجازه مي‌دهم كه اگر به سراغم آمدي و ديدي خودكشي نكرده‌ام و سالم و خوشحال موز مي‌خورم به ريشم بخندي، بالاخره تفريحي است، هرچند كه اين بار ديگر از تفريح معذوري، چون تصميم گرفته‌ام. به هر حال سلام مرا به همه برسان و قطره‌ي اشكي به يادمان بريز. در عنفوان جواني خودمان را نفله كرديم.»

حالا من درصدد هستم كه فردا تكليفم را با او يكسره كنم : بروم ببينم چه كرده است و با او چند كلمه حسابي حرف بزنم. فردا روز تعطيل است. مردم تفريح مي‌كنند. من از همين الان بوي خوراك هائي را كه همسايه‌ها براي تدارك ضيافت هاي كوچك اما پاك فردا مي‌پزند مي‌شنوم. دخترها بهترين لباس خود را مي‌پوشند، سينه هايشان را جلو مي‌دهند، زن‌ها آرايش مي‌كنند، مردان خوشبخت كه از اين همه آسايش و آرامش بهره مندند لباس هاي اتو زده شان را مي‌پوشند. در چشم همه برق سلامت مي‌درخشد، در جيب‌ها پول‌ها روي هم انباشته است، بچه هاي شاد و تندرست از شدت خوشي ديوانه وار به هر سو مي‌دوند، اتوبوس‌ها با نظم و ترتيب خاصي كار مي‌كنند، آفتاب لبخند مي‌زند، گنجشك شاعرانه مي‌خواند، نسيم آهسته آهسته زلف بيد را در آب فرو مي‌برد، نوشيدني هاي گوارا در شيشه هاي سربسته چشمك مي‌زنند، من با كاغذ رفيقم به سوي خانه‌ي او مي‌روم. به شتاب مي‌روم كه او را از خودكشي باز دارم و به ميان اجتماع برگردانم. حقايق را نشانش بدهم و بگويم كه اشتباه مي‌كند، همه چيز خوب و زيباست. و در عين حال نمي‌دانم با چه منظره اي رو به رو خواهم شد : خون؟ مسموميت؟ چاقوخوردگي؟ اما در هر منظره‌ي دختر صاحبخانه را مي‌بينم كه نقش معشوقه‌ي وفادار را بازي مي‌كند. او هم در حال خودكشي است.

وقتي به اتاق دوستم مي‌رسم با جالب ترين صحنه هاي زندگي باشكوه و معصومانه‌ي او مواجه مي‌شوم : از سقف، طناب كلفتي آويخته و بر گردن خود گره زده است، هيكلش آويزان است، شانه هايش خم و به هم نزديك شده و سرش به يك سو متوجه شده است، دست‌ها و پاهايش بلاتكليفند، چشم هايش از حدقه بيرون زده و زبانش تا بيخ درآمده است. طفلك ! چه زباني ! حكايت از يك سوء هاضمه‌ي ممتد مي‌كند كه نتيجه‌ي نخوردن صبحانه و استعمال مشروبات الكلي است. درست نگاه مي‌كنم : كمي دست هايش تكان مي‌خورد ــ من به عقب مي‌روم ــ گوئي مي‌گويد :

ــ دوست پزشك من ! لطفاْ زبانم را درست معاينه كنيد. ملاحظه مي‌فرمائيد؟ من چطور مي‌توانستم با اين همه بار زندگي كنم؟

از دختر صاحبخانه اثري نمي‌بينم. آه ! او هم به تفريح رفته است. خانه خالي است. تنها كلفت پير صاحبخانه كه در را به روي من باز كرده بود در اتاق چرت مي‌زند. همه جا ساكت است. من جلو مي‌روم و قلب رفيقم را گوش مي‌كنم و نبضش را مي‌گيرم. آه ! پس معلوم مي‌شود چند دقيقه‌ي پيش خودش را دار زده است. خيلي خوب، مي‌شود نجاتش داد. اما آيا نجاتش بدهم؟ كاغذش را در دست دارم، اگر نميرد حسابي مسخره اش خواهم كرد، خودش تفريحي است، و اگر هم بميرد خدا رحمتش كند … ولي چيز نامعلومي، مثل بيماريم، گوئي با پتك بر سرم مي‌كوبد : تصميم بگير ! به خودش نگاه مي‌كنم، شايد راهنمائيم كند. ولي نگاه مات و خيره اش و چشم هاي وق زده و زبان باردار بيرون آمده‌ي او هيچ چيز بيان نمي‌كند. من به اضطراب عجيبي دچار شده‌ام، زيرا فرصت بيش از يكي دو دقيقه نيست. از اتاق بيرون مي‌آيم تا افكار احمقانه‌ام را تنظيم كنم. ناگهان صداي رفيقم بلند مي‌شود :

ــ به من كمك كنيد كه گره طناب را باز كنم … خيلي مضحك بود، اين هم مثل كارهاي ديگر بود.

از پشت پنجره نگاه مي‌كنم : حقيقتاْ مشغول باز كردن گره است. كمي بعد صداي پايش را كه به زمين مي‌خورد ــ گوئي از روي شتر به پائين پريده است ــ و صداي خميازه‌ي خواب آلودش را كه از بي حوصلگي و خستگي شديد حكايت مي‌كند مي‌شنوم.

آقايان ! درست در همين لحظه بود كه دنيا به دور سرم چرخيد و همه چيز به صورت ديگري درآمد. رقص وحشيانه اي در اطرافم شروع شد. به سرعت دويدم و كلفت پير را كه از اتاقش بيرون آمده بود به كناري پرتاب كردم. در خيابان تمام آدم هاي خوشبخت و بيدها و شيشه هاي نوشيدني‌ها مي‌رقصيدند. من فهميدم، من همان وقت فهميدم كه بيماريم از خفاگاه خود سر بيرون كرده است، بروز كرده است. دخترها را ماچ كردم، زنان را اذيت كردم، شعارهاي بي شرمانه دادم و آواز خواندم. چند بار نزديك بود زير ماشين بروم. بعد يكهو افتادم، دهانم كف كرده بود و باز همه چيز مي‌رقصيد. فرياد كشيدم : « چه زندگي خوبي است ! چه دنياي پاكي است ! چه سعادتي ! همه خوشبختند، همه سالمند، هيچ كس به ديگري ظلم نمي‌كند، همه جا دوستي است، همه جا بشريت است.» و آن وقت شنيدم كه افسري رو به پاسبان درازقدي كرد و گفت :

ــ نظم شهر را به هم مي‌زند، بايد بردش به كلانتري. پاسبان گفت :

ــ قربان، بيمارستان …

من با انگشت هايم بشكن زدم و ديدم كه افسر ديگري تنگ گوش اولي چيزي گفت. پيرمردي كه ريش قرمز و چشم هاي شررباري داشت با دست هايش جمعيت را عقب مي‌زد و به طرف من مي‌آمد. سينه‌ام تنگي مي‌كرد. افسر اولي گفت :

ــ تيمارستان.
نوشته شده در 30 مهر 1338

***

بهرام صادقي (1315-1363) در سال 1338 (49 سال قبل) در 23 سالگي اين داستان را نوشت وليكن همچنان متن آن تازه و محتواي آن وصف حال بسياري از ما مي‌باشد.
«... ــ به من كمك كنيد كه گره طناب را باز كنم … خيلي مضحك بود، اين هم مثل كارهاي ديگر بود.»
برنامه‌هاي بسياري كه تهيه مي‌كنيم ولي اغلب با مشكل و عدم انجام مواجه مي‌شوند، اهداف و آرمانهاي بزرگي كه به مرور زمان فراموش مي‌شوند و يا با نمونه‌هاي ديگر جايگزين مي‌شوند و اغلب آنها هم سرانجام مشخصي ندارند... از اين شاخه به آن شاخه پريدن، دمي اينجا و دمي آنجا بودن...
بهرام صادقي مصداق ضرب‌المثل معروف كم گوي و گزيده‌گوي بود... از او مجموعه «سنگر و قمقمه‌هاي خالي» (البته هيچ ارتباطي به جبهه جنگ ايران و عراق ندارد!) كه در سال 1349 در يك مجموعه چاپ شد، داستان بلند «ملكوت»، چند داستان كوتاه ديگر و چند طرح ناتمام (هر چند كه بسياري از طرحها با خود وي به گور رفتند، چون هر چند از اتمام آنها گفته بود وليكن هيچ‌گاه آنها را ننوشت!) باقي مانده‌اند...
بهرام صادقي علي‌رغم اينكه جايزه‌اي نيز با عنوانش در نظر گرفته شد همچنان مهجور و فراموش‌شده است... كساني كه تا حدودي بر او تاثير گذارده بودند نظير هدايت، همدوره و تقريبا هم سبكي نظير ساعدي و كساني كه از او متاثر هستند نظير هوشنگ گلشيري، همگي از او شناخته شده‌تر هستند. هم‌اكنون بسياري از افرادي كه به كتاب، مطالعه و ادبيات علاقمند هستند نيز او را نمي‌شناسند!
مسايل مهمي كه در آثار او نمود دارند، پرسشها و ابهامهاي مختلفي هستند كه در حين داستان مطرح مي‌شوند و پس از اتمام داستان ذهن خواننده را رها نمي‌كنند و آن را به حركت وا مي‌دارند. جهان داستاني وي جهاني نيست كه سنگ بناي آن يك بار براي هميشه بنا نهاده شده باشد، بلكه قلمروي شك، ترديد و ابهام است. صادقي هيچ‌گاه بر اساس يك نوع ايدئولوژي يا رويكرد متعارف موضع‌گيري نمي‌كند و پس از درگيرسازي عميق با وقعيت، به طرح پرسش و ايجاد ابهام مي‌پردازد و پاسخ را به جستجوي ذهني خواننده وا مي‌گذارد.
بهرام صادقي بر خلاف نويسندگان سياسي دهه 1320 كه پرداختن به فرم داستان را مهم نمي‌پنداشتند و مي‌كوشيدند با قرار دادن آثارشان در خدمت مرامها، بر منزلت كارشان بيفزايند و آن را «مفيد» جلوه دهند، به فرمهاي مختلف داستاني توجه خاصي نشان مي‌دهد، براي او ادبيات وسيله نيست، نوعي «هدف» است. هر چند شايد مقايسه مناسبي نباشد وليكن علاقه صادقي در ارائه شيوه‌هاي بياني جديد در هر اثر قابل مقايسه با آثار ايتالو كالوينو است كه گويي تاب تكرار حتي در عرصه بيان را نداشته است و همين طور ديد تلخ و طنزآميز وي قابل مقايسه با آنتون چخوف (كه صادقي نيز همچون او پزشك بود) است كه حساسيت خاصي نسبت به برهه‌هاي خاصي از زندگي و زواياي معمولا ناديده آن داشت.

داستانهاي بهرام صادقي در يك صورت‌بندي كلي اضطراب، شك و دلواپسي را به تصوير مي‌كشند كه اين خصوصيات، شاخصه‌هاي اصلي انسان در اوايل قرن بيست و يكم است.

ياداوري

2008-09-28T12:41:00.010+03:30

...ياداوري بعضي از چيزهاي نسبتا فراموش شده

(3)

دولت جمهوری اسلامی ایران موظف است [...] همه امکانات خود را برای امور زیر به کار برد:
1. ایجاد محیط مساعد برای رشد فضایل اخلاقی بر اساس ایمان و تقوی و مبارزه با کلیه مظاهر فساد و تباهی.
2. بالا بردن سطح آگاهیهای عمومی در همه زمینه‏های با استفاده صحیح از مطبوعات و رسانه‏های گروهی و وسایل دیگر.
3. آموزش و پرورش و تربیت بدنی رایگان برای همه در تمام سطوح، و تسهیل و تعمیم آموزش عالی.
4. تقویت روح بررسی و تتبع و ابتکار در تمام زمینه‏های علمی، فنی، فرهنگی و اسلامی از طریق تأسیس مراکز تحقیق و تشویق محققان.
5. طرد کامل استعمار و جلوگیری از نفوذ اجانب.
6. محو هر گونه استبداد و خودکامگی و انحصارطلبی.
7. تأمین آزادیهای سیاسی و اجتماعی در حدود قانون.
8. مشارکت عامه مردم در تعیین سرنوشت سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خویش.
9. رفع تبعیضات ناروا و ایجاد امکانات عادلانه برای همه، در تمام زمینه‏های مادی و معنوی.
10. ایجاد نظام اداری صحیح و حذف تشکیلات غیر ضروري.
11. تقویت کامل بنیه دفاع ملی از طریق آموزش نظامی عمومی برای حفظ استقلال و تمامیت ارضی و نظام اسلامی کشور.
12. پی‌ریزی اقتصادی صحیح و عادلانه بر طبق ضوابط اسلامی جهت ایجاد رفاه و رفع فقر و برطرف ساختن هر نوع محرومیت در زمینه‏های تغذیه و مسکن و کار و بهداشت و تعمیم بیمه.
13. تأمین خودکفایی در علوم و فنون صنعت و کشاورزی و امور نظامی و مانند اینها.
14. تأمین حقوق همه جانبه افراد از زن و مرد و ایجاد امنیت قضایی عادلانه برای همه و تساوی عموم در برابر قانون.
15. توسعه و تحکیم برادری اسلامی و تعاون عمومی بین همه مردم.
16. تنظیم سیاست خارجی کشور بر اساس معیارهای اسلام، تعهد برادرانه نسبت به همه مسلمان و حمایت بی‏دریغ از مستضعفان جهان.

(19)

مردم ایران از هر قوم و قبیله که باشند از حقوق مساوی برخوردارند و رنگ، نژاد، زبان و مانند اینها سبب امتیاز نخواهد بود.

(21)

دولت موظف است حقوق زن را در تمام جهات با رعایت موازین اسلامی تضمین نماید و امور زیر را انجام دهد:
1. ایجاد زمینه‏های مساعد برای رشد شخصیت زن و احیای حقوق مادی و معنوی او.
2. حمایت مادران، بالخصوص در دوران بارداری و حضانت فرزند، و حمایت از کودکان بی‌سرپرست.
3. ایجاد دادگاه صالح برای حفظ کیان و بقای خانواده.
4. ایجاد بیمه خاص بیوگان و زنان سالخورده و بی‏سرپرست.
5. اعطای قیمومت فرزندان به مادران شایسته در جهت غبطه آنها در صورت نبودن ولی شرعی.

(23)

تفتیش عقاید ممنوع است و هیچ‌کس را نمی‌توان به صرف داشتن عقیده‏ای مورد تعرض و موُاخذه قرار داد.

(27)

تشکیل اجتماعات و راه‏پیمایی‏ها، بدون حمل سلاح، به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد آزاد است.‏‏

(28)

هر کس حق دارد شغلی را که بدان مایل است و مخالف اسلام و مصالح عمومی و حقوق دیگران نیست برگزیند. دولت موظف است با رعایت نیاز جامعه به مشاغل گوناگون، برای همه افراد امکان اشتغال به کار و شرایط مساوی را برای احراز مشاغل ایجاد نماید.

(29)

برخورداری از تأمین اجتماعی از نظر بازنشستگی، بیکاری، پیری، ازکارافتادگی، بی‌سرپرستی، درراه‏ماندگی، حوادث و سوانح، نیاز به خدمات بهداشتی‌درمانی و مراقبتهای پزشکی به صورت بیمه و غیره، حقی است همگانی. دولت موظف است طبق قوانین از محل درآمدهای عمومی و درآمدهای حاصل از مشارکت مردم، خدمات و حمایتهای مالی فوق را برای یک یک افراد کشور تأمین کند.

(37)

اصل، برائت است و هیچ‌کس از نظر قانون مجرم شناخته نمی‌شود، مگر این که جرم او در دادگاه صالح ثابت گردد.

(38)

هرگونه شکنجه برای گرفتن اقرار و یا کسب اطلاع ممنوع است. اجبار شخص به شهادت، اقرار یا سوگند، مجاز نیست و چنین شهادت و اقرار و سوگندی فاقد ارزش و اعتبار است.
متخلف از این اصل طبق قانون مجازات می‌شود.

(43)

برای تأمین استقلال اقتصادی جامعه و ریشه‏کن کردن فقر و محرومیت و برآوردن نیازهای انسان در جریان رشد، با حفظ آزادی او، اقتصاد جمهوری اسلامی ایران بر اساس ضوابط زیر استوار می‌شود:
1. تأمین نیازهای اساسی: مسکن، خوراک، پوشاک، بهداشت، درمان، آموزش و پرورش و امکانات لازم برای تشکیل خانواده برای همه.
2. تأمین شرایط و امکانات کار برای همه به منظور رسیدن به اشتغال کامل و قرار دادن وسایل کار در اختیار همه کسانی که قادر به کارند ولی وسایل کار ندارند، در شکل تعاونی، از راه وام بدون بهره یا هر راه مشروع دیگر که نه به تمرکز و تداول ثروت در دست افراد و گروه‏های خاص منتهی شود و نه دولت را به صورت یک کارفرمای بزرگ مطلق درآورد. این اقدام باید با رعایت ضرورت‏های حاکم بر برنامه‏ریزی عمومی اقتصاد کشور در هر یک از مراحل رشد صورت گیرد.
3. تنظیم برنامه اقتصادی کشور به صورتی که شکل و محتوا و ساعت کار چنان باشد که هر فرد علاوه بر تلاش شغلی‏، فرصت و توان کافی برای خودسازی معنوی، سیاسی و اجتماعی و شرکت فعال در رهبری کشور و افزایش مهارت و ابتکار داشته باشد.
4. رعایت آزادی انتخاب شغل، و عدم اجبار افراد به کاری معین و جلوگیری از بهره‏کشی از کار دیگری.
5. منع اضرار به غیر و انحصار و احتکار و ربا و دیگر معاملات باطل و حرام.
6. منع اسراف و تبذیر در همه شیون مربوط به اقتصاد، اعم از مصرف، سرمایه‏گذاری، تولید، توزیع و خدمات.
7. استفاده از علوم و فنون و تربیت افراد ماهر به نسبت احتیاج برای توسعه و پیشرفت اقتصاد کشور.
8. جلوگیری از سلطه اقتصادی بیگانه بر اقتصاد کشور.
9. تأکید بر افزایش تولیدات کشاورزی، دامی و صنعتی که نیازهای عمومی را تأمین کند و کشور را به مرحله خودکفایی برساند و از وابستگی برهاند.

(50)

در جمهوری اسلامی، حفاظت محیط زیست که نسل امروز و نسلهای بعد باید در آن حیات اجتماعی رو به رشدی داشته باشند، وظیفه عمومی تلقی می‌گردد. از این رو فعالیتهای اقتصادی و غیر آن که با آلودگی محیط زیست یا تخریب غیر قابل جبران آن ملازمه پیدا کند، ممنوع است.

(90)

هر کس شکایتی از طرز کار مجلس یا قوه مجریه یا قوه قضاییه داشته باشد، می‌تواند شکایت خود را کتبا به مجلس شورای اسلامی عرضه کند. مجلس موظف است به این شکایات رسیدگی کند و پاسخ کافی دهد و در مواردی که شکایت به قوه مجریه و یا قوه قضاییه مربوط است رسیدگی و پاسخ کافی از آنها بخواهد و در مدت متناسب نتیجه را اعلام نماید و در موردی که مربوط به عموم باشد به اطلاع عامه برساند.

(107)

[...] رهبر در برابر قوانین با سایر افراد کشور مساوی است.

(112)

مجمع تشخیص مصلحت نظام برای تشخیص مصلحت نظام برای تشخیص مصحلت در مواردی که مصوبه مجلس شورای اسلامی را شورای نگهبان خلاف موازین شرع و یا قانون اساسی بداند و مجلس با در نظر گرفتن مصلحت نظام نظر شورای نگهبان را تأمین نکند و مشاوره در اموری که رهبری به آنان ارجاع می‌دهد و سایر وظایفی که در این قانون ذکر شده است به دستور رهبری تشکیل می‌شود. اعضاء ثابت و متغیر این مجمع را مقام رهبری تعیین می‌نماید. مقررات مربوط به مجمع توسط خود اعضاء تهیه و تصویب و به تأیید مقام رهبری خواهد رسید.

(113)

پس از مقام رهبری رییس جمهور عالیترین مقام رسمی کشور است و مسوولیت اجرای قانون اساسی و ریاست قوه مجریه را جز در اموری که مستقیما به رهبری مربوط می‌شود، بر عهده دارد.

(115)

رییس جمهور باید از میان رجال مذهبی و سیاسی که واجد شرایط زیر باشند انتخاب گردد:ایرانی‏الاصل، تابع ایران، مدیر و مدبر، دارای حسن سابقه و امانت و تقوی، مومن و معتقد به مبانی جمهوری اسلامی ایران و مذهب رسمی کشور.

(141)

رییس جمهور، معاونان رییس جمهور، وزیران و کارمندان دولت نمی‌توانند بیش از یک شغل دولتی داشته باشند و داشتن هر نوع شغل دیگر در موسساتی که تمام یا قسمتی از سرمایه آن متعلق به دولت یا موسسات عمومی است و نمایندگی مجلس شورای اسلامی و وکالت دادگستری و مشاوره حقوقی و نیز ریاست و مدیریت عامل یا عضویت در هیأت مدیره انواع مختلف شرکتهای خصوصی، جز شرکتهای تعاونی ادارات و موسسات برای آنان ممنوع است. سمتهای آموزشی در دانشگاه‏ها و موسسات تحقیقاتی از این، حکم مستثنی است.

(177)

[...] محتوای اصول مربوط به اسلامی بودن نظام و ابتنای کلیه قوانین و مقررات بر اساس موازین اسلامی و پایه‏های ایمانی و اهداف جمهوری اسلامی ایران و جمهوری بودن حکومت و ولایت امر و امامت امت و نیز اداره امور کشور با اتکاء به آراء عمومی و دین و مذهب رسمی ایران تغییر ناپذیر است.

***

عبارات فوق نه از اعلاميه جهاني حقوق بشر گلچين شده‌اند، نه از بيانيه‌هاي فمينيستي و نه از بيانيه‌هاي جمع‌آوري امضاهاي مختلف...
اين عبارات تمام يا بخشي از اصلهاي قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران مي‌باشند.
قانون اساسي آمريكا تنها داراي 7 اصل مي‌باشد، بسياري از موارد فوق كه بدون توجه به موقعيتهاي خاص محلي و عقيدتي ايران جنبه جهاني دارند در آن اصلا وجود ندارند و قانون اساسي ايران 177 اصل دارد و بسياري از آنها قابل تامل مي‌باشند.

متن قانون اساسي در سال 1358 توسط مجلس خبرگان قانون اساسي تدوين شده و در سال 1368 با انجام اصلاحاتي تاكنون بدون تغيير باقي مانده است.
اصل 23 بسيار عجيب است...
«تفتیش عقاید ممنوع است و هیچ‌کس را نمی‌توان به صرف داشتن عقیده‏ای مورد تعرض و موُاخذه قرار داد.»
عبارت زيبايي است اما حيف «داشتن» مي‌تواند به گونه‌هاي مختلفي «معنا»، «تفسير» و «كاربرد» داشته باشد...
اصل 37 نيز بسيار قابل توجه است...
«اصل، برائت است و هیچ‌کس از نظر قانون مجرم شناخته نمی‌شود، مگر این که جرم او در دادگاه صالح ثابت گردد.»
اين عبارت عملا و به نظر من، وجود خارجي ندارد و تنها مي‌توان اميد داشت در يك اتوپياي خيالي نمود يابد.
«... دستگاه پليس تمام ممالك مبني بر اين فرض است كه جمع‌آوري مدارك بر ضد متهم به جنايت مورد توجه و تقاضاي مردم است، در صورتيكه جمع‌آوري مدارك به نفع وي كار خود اوست. غالبا گفته مي‌شود كه تبرئه بي‌گناه مهمتر از محكوميت گناهكار است ولي همه جا كار پليس جستجوي دلايل بزهكاريست نه علايم بي‌گناهي. ... اگر قرار است مردم مطيع قانون از سختگيري و ستم پليس محفوظ باشند بايستي دو نوع نيروي پليسي [...] داشت، كه يكي مانند وضع كنوني براي اثبات گناه و ديگري براي اثبات بي‌گناهي باشد؛ و علاوه بر مدعي‌العموم بايد يك مدافع‌عموم با مقام و منصب قضايي و در طراز وي وجود داشته باشد. به محض اينكه قبول گردد كه نفع اجتماع در تبرئه بي گناه كمتر از محكوميت گناهكار نيست اين امر بديهي مي‌شود... [رام كردن قدرت/ برتراند راسل/ترجمه عليقلي بياني]»

***

وجود بعضي واژه‌ها و عبارات مبهم نظير «دادگاه صالح»، «رجال مذهبي و سياسي»، و همچنين واژه‌هاي عربي نظير «اضرار»، «تبذير» و غيره چه بسا نياز به بازنگري در قانون اساسي بر طبق مفاد اصل 177 را موجب مي‌گردند.
در هر صورت به زعم من با توجه به وجود يا حداقل نمود تفاوتهاي ساختاري وضعيت موجود جامعه با بعضي از بخشهاي مشروح در اصلهاي قانون اساسي، بسياري از حقوق مدني و ملي فراموش شده‌اند.

Once upon a time Russia

2008-08-09T03:00:00.006+04:30

I was there on July 20-27th 2008 and I visited Saint Petersburgh and Moscow. It was a short trip but it has so many things for me.

First of all, at last I had this chance to know how Russians live, Saint Petersburgh and Moscow look like and surely where Fydor Dostoevsky lived.

Dostoevsky lived in this building in the 2nd floor (Fydor Dostoevsky literary and memorial museum)

Dostoevsky wrote some of his great books here

Dostoevsky's statue in front of Dostoevskaya metro station

Russians seem to be cold and not too friendly, but they are good people, kind and better than so many other countries to behave with tourists. But the average of them can't speak English so good, so if you need some help look for the youth!

I was almost 4 days in Saint Petersburgh but I visited so many places in that time although I think I didn't see enough!

Neva River with those nice clouds

I was there a bit late (almost 1 week) for visiting the complete "white nights" although I really didn't see there the night! It was light in the air till 24 o'clock...

Gulf of Finland 23:19 !!

I like the above image and I'm glad that I took it. My camera is Sony DSC-H7.

Sony Digital Still Camera-H7

In my opinion this camera is so good for day time, its optical zoom (15X) is incredible and its resoloution is 8.1 megapixels, this camera is a very good advanced amateur camera but if you are a professional photographer, you must use a professional camera!

I visited several palaces in Saint Petersburgh.

The Catherine palace in Tsarskoe selo in Pushkin town

But I think the most beautiful palace and park was peterhof.

Peterhof Park

Peterhof Palace

I also visited several Churchs and Cathedrals, they are look like Italian ones 'cause of some Italian architects.

St Isaac's Cathedral

Peter & Paul Cathedral (The highest old building in Saint Petersburgh: 122.5 m)

The Kazan Cathedral

I went to some artistic places. I visited Swan Lake ballet, Folkshow (at the Nikolayevsky Palace- the motto is "Feel yourself Russian!" so I danced there with a Russian girl which had worn Russian clothes!) and surely The state Hermitage museum (the 3rd museum in the world with so many nice and strange things).

Russian Folkshow

Swan Lake ballet

The state Hermitage museum

An Iranian very old wall statue in Hermitage museum

There are other things to see...

The Cruise Aurora

Lenin's Statue

Saint Petersburgh is a very nice, clear and historical city. It also has the deepest underground in the world in 4 lines (although the trains are a bit old but the system work efficiently.)

Russia doesn't have so old history (at last from 8th century) but they really know how to protect and reconstruct it.

Almost all the tour in the garden of Catherine Palace

***

I was 3 days in Moscow, the capital, biggest and most populated city in the Russia. A big, clear and regular city with strong public transportation: Trolleybus, tram, Bus and that strange metro system. The map of the moscow metro is look like a plate of spaghetti! there are 176 stations at the moment. You can go every where with this system with just 19 rubles (19/22 $). Almost all addresses contain the nearest metro station.

An incredible metro station

Moscow metro map with that intersting and useful circular line in the center

The most famous place to visit in Moscow(Russia) is The Red Square in the center of Moscow. You must visit it at least 2 times, once in the day and another time in the night.

Red Square in the night

Saint Basil's cathedral in the night

Red Square in the day

One of Kremlin Cathedrals

In the Summer time You can see so many brides in the Red Square, Victory park and the place called "The roof of Moscow". If you see a bride just say "GORKAA" loudly. It means "It's bitter" in Russian, when they hear that, they automatically kiss (Special kisses!) each other to make their lives sweet! Don't worry if you miss one, they repeat it with "GORKAA"!!

Russian bride

I visited "Russian National Dance Show" in Cosmos Hotel. Unfortunately camera wasn't permitted there but that show/dance was one of the best parts of this trip for me. Russian dance is so fast, regular, hard and nice.

I went to Moscow circus, too, but I was there so sleepy! So I really can't remember so much about it!!

Ther is a nice and old street in Moscow called "Old Arbat", this street is the center of handicrafts. You can buy there some nice souvenirs of Russia.

Russian handicrafts

So close to this street, there is another street with the name of "New Arbat", there is the biggest store for books, music and movie in Moscow in 3 floors.

It's really interesting walking in it. You can listen to any music in the music shop if you buy or don't buy. At last I bought an Audio CD by Valery Obodzinsky with the name of "White Wings", he was (1942-97) a good singer and he has warm and special voice.

White Wings Album by Valery Obodzinsky

In the last day, I went to an old convent called "Novodevichy". It is also beautiful and contains some diffrent cathedrals, churchs and towers.

The Smolensky cathedral in the Novodevichy convent

Nice flowers in Novodevichy convent

But the main reason for me to visit that convent was to visit Anton Chekhov's tomb in the cemetery.

Anton Chekhov has slept here

I also visited tomb of Raisa Maksimova Gorbachev, Nikita Khrushchev and Konstantin Stanislavski there...

***

The Russians have great culture, they read so much in several places: park, in the car, metro, bus and so on. They accept and believe so many human rights in so many places that I visited...

They drive so good and regular within the pavement marketing. They don't use the car beep if it's not necessary. They have (as I saw in those 2 cities) very good public transportation with adequate factors: Convenience, rapid, safe and cheap.

The Russian nights in the summer and especially in Saint Petersburgh are a bit sad when it's 23:30 and the situation is between the day and the night...There are still every things visible but without colors...

Russians drink Alcohol so much! You usually can see in the ashcans, on the ledge of the windows and in the corners of the streets empty bottles and cans of beer and other drinks!

The Russian(?!) pigeons are so interesting. They don't afraid and come so close. If you feed them, they really come on your hands!

Russian pigeon in Victory park

***

This trip was so good and with so many memoirs for me.

Visiting the biggest country and country of former gargantuan of the world...

در هزارتوي بورخس در نمايشگاه 21 تهران

2008-05-05T20:07:00.005+04:30

امروز به نمايشگاه كتاب رفتم...
دنبال كتاباي «بورخس» بودم كه احيانا چاپ جديدي از اونا در اومده باشه و حداقل مجموعه داستانهاش رو كه سال 1384 چاپ شده بود گير بيارم...

احساس چندان جالبي نيست كه در نمازخونه دنبال كتاب گشت...مثل اينه كه تو قصابي عقد ازدواج بست يا مثله اينه كه تو يه استخر خالي واسه تور سفر به نيكاراگوئه ثبت نام به عمل آورد!

در هر حال وقتي فكر مي كنم پارسال هم مصلا در حال ساخت و ساز بود و امسال هم هست و احتمالا سال ديگه هم به همين منواله و يه وجب پائينتر تو نقشه دبي يه برج داره مي سازه اينننننننننننننننننننننننننننننننن هوا و چند وقت كه بهش نگاه نكني كلي مي ره روش اما اينجا ... بي خيال حال و حوصله اين حرفها رو ندارم...
امسال به هر حال آدرس‌دهي غرفه‌ها بهتر از پارسال بود و هزارتوها با نام «راهرو» مزين شده بودن...
اما يه سوالي برام بوجود اومده...هر چي فكر مي‌كنم به نظرم نمايشگاه قبلا بزرگتر بود... يا اينكه مصلا خيلي بزرگه؟ چون وقتي همه ناشرين داخلي توي يه هزارتوي بيست و چند راهرويي چفت هم جا مي‌گيرن و سالنهاي خارجي‌ها هم خيلي سوت و كور همون دور و ورا رديف مي‌شن ياد اون حوض نمايشگاه بين‌المللي مي‌افتم كه اينننننننننننننننننن هوا بود و چه قدر نمايشگاه همچنان بدون نظم و ترتيب و بيشتر شايسته عنوان «بازار» حداقل با اون پرچمها و ظاهرسازي‌ها «بزرگ»تر بود...
هر چه تلاش كردم نيافتم...كلي توي ازدحام هزارتوهاي راهروهاي فلان و بهمان احساس نوميدي كردم...شايد اصلا نويسنده‌اي با نام «بورخس» وجود خارجي نداشته؟!؟

يادمه يه بار خونده بودم كه يه تعداد نويسنده دور هم جمع مي‌شدن و يه چيزايي «مي‌نوشتن» و ته اونا «بورخس» امضا مي‌كردن!!
به هر حال از قرار «بورخس» اينجا مد نيست مثله خيليهاي ديگه...الان بقالي سر كوچه هم «تراكتاتوس» «ويتگنشتاين» رو داره و نوشته‌هاي «نيچه» به صورت پاورقي توي كيهان‌ بچه‌ها چاپ مي‌شه منتها افرادي مثله «هيوم» يا «گيلبرت رايل» يا همين شخصيت خيالي «بورخس» هنوز مد نشدن يا دمده محسوب مي‌شن...
كاشكي نمايشگاه كتاب فقط يه «نمايشگاه» بود نه يه «كتابفروشي» بزرگ...چي مي‌شد توش كتاب نمي‌فروختن؟ و يا حالا اگه مي‌فروختن به خود «كتاب» و نه اوبژه عيني قابل تحويل به پولش هم توجه مي‌كردن؟ و يا مثلا «تالارهاي كتابخواني» توش راه مي‌انداختن؟

بعد از جستجوي سنتي توي هزارتوها به سرم زد به صورت «مدرن» كتاب «سرچ» كنم منتها طبق پيش فرضم چيز جالب توجهي توي اطلاعات «رايانه‌اي» در مورد بورخس نبود!!
بعضي‌ها از قيمت كتاب مي‌نالن... اما همونها اغلب توي همين نمايشگاه پول چند تا كتاب رو بعلاوه يه نوشابه تحت عنوان ناهار به درون صندوقچه پيچ پيچ هزارتوي شكم مي‌فرستن... نكنه اصلا «بورخس» رو هم خورده باشن؟ و توي كيلومتر پنج روده كوچيك يه گوشه‌اي جا خوش كرده باشه؟
خلاصه خيلي‌ها كه خرج كردن براي هزارتوي شكم رو اصلا به خاطر نميارن و در هر وعده امثال «چرا بايد كلاسيك‌ها را «خورد»؟» از «كالوينو» يا «منطق الطير» يا «تهافت الفلسفه» رو مي‌جوند فقط اگه يه كم از هزارتوي شكم بزنند كتابها براشون گرون به نظر نميان...
چند وقت پيش يه شوي رنگارنگ خيلي قديمي ديدم كه توش «طوفان» «خداي آسمونها» رو مي‌خوند...به غير از بار نوستالژيك ترانه و مدل موهاي عجيب و البته دوباره «مد» شده «طوفان» پس زمينه اون داخل نمايشگاه بين‌المللي تو سالهاي دور خيلي جالب بود...
تا موقعيكه «شهر آفتاب» بتابد و نمايشگاه از «نمازخونه» برود و در هزارتوي تاريك بورخس نوري بتابد، صبر مي‌كنم...

Nowrouz 1387 - Spring 2008

2008-04-04T14:13:00.015+04:30

Yes it's again spring…
I had nice & great times plus a short trip to Gorgan.
I enjoyed in this time through travel time…
We stopped several places 'cause of nice things…
Blossoms are almost everywhere…but those trees which are dead 'cause of that cold winter "are", too.
By the way, I went to some nice places in this Nowrouz:

"Haft Sin Table" in Tehran - With Kiarash

In the way to Gorgan

Nice Blossoms in the way to Gorgan - With Kiarash

In the way to Gorgan

Another "Haft Sin Table" in Gorgan

Kabud Waal Fall

Kabud Waal Fall - With Sarah

Almaagol Lake

Small Turtle in Kiarash's hand

Gorgan - Kiana

Garmaabdasht - All the Family

Garmaabdasht

Garmaabdasht - With both Brothers in law

In the way to Tehran - Veresk Bridge

هرم مبهم آفتاب

2008-01-22T21:33:00.000+03:30

[ اين نوشته كه براي يه شب گرم در آخرين روز بهار امسال هست رو توي يه خونه‌تكوني كامپيوتري(!) پيدا كردم...]
...
پياده جلوي شاه سفيد دو تا جلو...پياده جلوي شاه سياه هم دو تا جلو...اسب سفيد به خونه f3 اسب سياه به خونه c6 ...روي لوپز ...يه روش هميشگي...اما تكرار نا پذير...مثله بازي كسالت آور سودوكو علي‌رغم تكرار‌ناپذيري...اما هميشه 1 تا 9 هميشه و هميشه...
...
تابش شديد آفتاب وقتي نشستي تو اتوبوس و نور خورشيد مي‌تابه تو يه صفحه روزنامه بازت و در حالي كه لكه هاي مبهمي‌ميوفته تو چشات داري زور مي‌زني كه بخوني مثلا احسان شريعتي بعد از اين همه سال چي داره مي‌گه...گرمي‌هوا اون قدر زياده كه دونه هاي عرق رو كه از ميون موهاي نسبتا زياد سينه و تنت مي‌لغزن و پايين مي‌رن و ردشون روي پيرهنت مي‌مونه،احساس مي‌كني...فصل امتحانات و آزمايشات و محك زدن و معيار و سنجش و مقايس و رقابت و بررسي و ارزيابي و اينكه سر جلسه امتحان داري به تفاله چاي توي ليوان لب پريده روي ميز از توي قاب عينك فريم درشت يه آدمي ‌كه اسمش رو گذاشتن مراقب نگاه مي‌كني...
...
تنهايي البته ميون يه عالمه آدم نشستي و هجوم حجم تنهاي ديگه با جرمهاي مختلف و البسه متفاوت...رد عرق بر روي گونه لك افتاده صورت پر زرق و برق احتمالا خوشبوي يه دختره مانتو كرم از توي قاب شيشه تاكسي و شنيدن صداي زنگه موبايل به موسيقي بي‌ خاطره از كرخه تا راين از توي قاب صندلي عقبي...
...
لبخند ماسيده به ماتيك صورتي توي قاب چهره يه دختره ديگه...دو تا دختره ديگه...سه تا پسر ديگه...دو تا پيرمرد با چهره افروخته اما بي تحرك نشسته توي سايه يه پارك خلوت...
سال 12000،54 تومان دادم يه پيكان جوانان خريدم....باهاش سه بار دور ايران رو رفتم ...آخ نگفت...هفته قبل دادمش چون دچار كهولت بود...
يه پرايد آلبالويي بهم دادن كه درش بسته نمي‌شه...پوف كه هوا چقدر گرمه...
...
فيل سفيد به c4...فيل سياه به c5...بازي ايتاليايي...هميشه از گامبي بدم مياد...قدرت خطر كردن دادن قرباني ندارم...پس تمامي‌گامبي ها بريد به درك...گامبي اوانس...گامبي شاه...گامبي وزير...
...
زياد ايستادن زير نور خورشيد مثله زياد نگاه كردن به ماه يه نتيجه داره...دچار هذيون مي‌شي...سر درد و بي حالي و بي اشتهايي...
...
اولين عشق من هنوز ادامه داره...ايستادن جلوي آينه و زل زدن به چشماي خودم...اون قدر اين كارو كردم كه شدم عاشق خودم...كسي رو بغير از خودم نه مي‌ديديم نه احساس مي‌كردم...اون قدر به خودم زل مي‌زدم كه چهره‌ام حالت آشناي انساني رو از دست مي‌داد...تبديل به يه موجود غريبه مي‌شد و همزمان اين تصوير ذهني شكل مي‌گرفت/مي‌گيرد كه اون موجود غريبه "خودتي"...
من عاشق خودم هستم...
قاب آينه با دروغ ميونه نداره...آينه شكستن هميشه خطاست...
...
سرود سكوت در حين ديدن تصوير خودت وقتي بي تفاوت داري به مژه‌هات نگاه مي‌كني خيلي عجيبه...يه نواي غريب و در همان حال به شدت قريب....
...
"صد سال تنهايي"...تجسم غريب يه امر نسبتا محال...صد ماه تنهايي چطور؟ مي‌شه حدود 8 سال و خرده اي...اونم نسبتا عجيبه...صد هفته؟ يه مقدار از دو سال كمتر...2 سال تنهايي...زياده...صد روز چطور؟ سلطنت مجدد صد روزه ناپلئون بناپارت خون ريز ولي محبوب...اونم از حوصله قرن بيست و يك فراتره...صد ساعت هم نه صد دقيقه هم نه...صد ثانيه چطور؟؟؟ بشمرم؟؟
1 2 3 4 بقيه اش رو خودت بشمر...خودم مي‌شمرم تا تنها باشم...
...
سفيد قلعه مي‌ره....سياه اسبش رو در خونه g6 مي‌ذاره و سفيد سريعاً اسبش رو تو خونه c3 ...اصلا تو از شطرنج اونم توي اين گرما كه وقتي سرت رو خم كردي روي صفحه يه دونه بزرگ عرق مي‌چكه روي تاج شاهت خوشت مياد؟؟؟
از بازي پوزيسيوني خوشت مياد يا يه بازي ماتريالي ؟؟؟
از بازي بسته خوشت مياد،يه نوع گارد بسته؟ يا خيلي پر دل و جرئتي؟؟؟
من بازيم هم مثله زندگيمه...بسته و به دور از زد و خوردهاي سريع...اما زود خسته مي‌شم تو محاسبات كسالت آور و تكراري يه تمپ مي‌دم...واسه تداوم بسته بازي كردن يه سوار مي‌دم...اصلا من "مات" خوبه؟؟؟
...
ونگ ونگ بچه...شير خشك توي شيشه...آب جوش توي كتري...چند قطره اول بچكون پشت دستت...چشماي بي‌عمق وبي‌معناي نوزاد كه به طور مبهم زل زده توي چشات...اين اولين نگاه من بوده؟؟؟
يه نگاه پوچ و يه نداي بي‌رنگ و روح و يه وجود بي‌هيجانه فراموش شده/بي‌خاطره...اصلا باورت مي‌شه يه روز نوزاد بودي...فوقش 50 سانتي متر؟؟؟
27 28 29 30....وقتي فكر مي‌كني يا تايپ...سخته تصور تنهايي داشت...اصلا تا موقعي كه من با منم تنهايي معنا نداره..."من" ..."منم كه دشمن منم"...
...
لقاح مصنوعي...لقاح طبيعي...ميكرواينجكشن...دست بردن تو كار خدا...كلونينگ...شبيه سازي...تداوم "من" در من در من در من در من در من در من در من در من در من در من....اون قدر "من" كه ديگه خودم رو گم مي‌كنم...آخرين آمار چقدره؟؟ 6.5 يا حدود 7 ميليارد...7 ميليارد "من" فقط روي اين سياره...من‌ها در من مي‌لولند...شهوت...جنگ...لذت...ثروت...دوستي...نوزاد...پيرزاد...يه پرسش لذت بخش : "كه چي؟؟؟"
توالي توالي توالي توالي "من"...بي "من"...با"من"...
پيش بسوي آينده بهتر...برادري و برابري...فقط فرداست كه از آن ماست...
تابلوي زندگي بشريت : پر رنگ و لعاب و زيبا...رنگ زيباي خون...شعله هاي زيباي آتش...
آبشار عريض "نياگارا"...سواحل گرم جزاير قناري...بلنداي سرد اورست
ديو سپيد پاي در بند...گنبد گيتي...اي دماوند...
سازه فلزي و منظم برج ايفل...
كتاب "برادران كارامازوف"...
اشعار فدريكو گارسيا لوركا...
ترانه آچيلي پوم به لسان شهرام شب پره...
مقادير بسيار زياد نخهاي بخيه در اتاقهاي عمل،بر روي بدنها،بر روي من‌ها
قر و قنبل جميله...
پيترا پپروني با فلفل اضافه
كراوات آبي با خالهاي سفيد روي پيراهن سفيد
مسافران اتومبيل خفاش شب
"اينك آخرزمان" فرانسيس فورد كاپولا...
آتيلا سردار هونها
گيلبرت رايل
"آگرانديسمان" آنتونيوني

بينگ...sms : دوستي مثله ايستادن روي سيمان خيس مي‌مونه...بري يا نري يه چيزي مي‌شه...

بيت المقدس كه خونها مقدسش كرده‌اند
اتحاد جماهير شوروي سوسياليستي "سابق"
استان باختران "سابق"
"خانه دوست كجاست؟"
"تهوع" از نوع بيگانه سارتري
وقتي لوله هفت تير رو توي يه رولت روسي گذاشتي روي شقيقه‌ات و چشمات رو بستي و مي‌خواي ماشه رو بكشي...
...
41 43 54 58....
اگه توي روز هشت ساعت بشمرم...احتمالا بالغ بر سي سال بعد به يك ميليارد مي‌رسم....
يه يك و نه تا صفر جلوش . . . . . . . . .
دورترين جايي كه تا حالا تونسته‌ايم ببينيم در حدود 14 الي 20 ميليارد سال نوري با "من" فاصله داشته...تصور تنهايي در اون نقطه...لعنت به "هابل" مغرور...و تنهاساز "من"...
...
حالا سياه قلعه مي‌ره...يه بازي بسته...تقريباً از همونها كه دوست دارم...در دراز مدت فقط مي‌شينم به انتظار يه اشتباه كوچيك ...يه پياده...يه پياده نا قابل هم كافيه...يه بازي بي خلاقيت و رنج آور...
يه بازي طولاني..."آلخين" كجايي؟؟؟ اي قهرمان مرده...اي استاد خلاقيت اي استاد تنوع...اي استاد بازي هاي عجيب...اي قهرمان مرده...
...
اين همه هياهو...اين همه سر و صدا...اين همه ادعا و فخر...
فخر و غرور پول...
فخر و غرور مقام...
فخر و غرور شهوت...
فخر و غرور علم...
فخر و غرور دعا...
فخر و غرور تقوا...
فخر و غرور بي چيزي...
فخر و غرور چي؟؟؟
منه مغرور مفخور ،منه مجنونه خود...
64 65 66....
...
يقه باز لباس پر چين و شكن خوش رنگه تن اون دختره...كراوات معطر خوش ايست يقه اون پسره...سبيل جو گندمي‌ولي نرم آقاي ...خال روي چونه اون دختره...يه دنيا مي‌ارزه؟؟؟
نمي‌ارزه؟؟؟
...
اگر آن ترك شيرازي بدست آرد دل ما را
به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را....
...
با زم نمي‌ارزه؟؟؟
اگر آن ترك شيرازي بدست آرد دل ما را
به خال هندويش بخشم سر و دست و تن و پا را
هر آنكس چيز مي‌بخشد ز مال خويش مي‌بخشد
نه چون حافظ كه مي‌بخشد سمرقند و بخارا را...
...
بازم نمي‌ارزه؟؟؟ نه؟؟؟
اگر آن ترك شيرازي بدست آرد دل ما را
به خال هندويش بخشم تمام روح اجزاء را
سر و دست و تن و پا را به خاك گور مي‌بخشند
نه بر آن ترك شيرازي كه برده جمله دلها را...
...بازم نمي‌ارزه؟؟؟
ديگه هيچ چي ندارم بدم...
شايد واقعا يه خال اون قدا نيرزه كه ورش مي‌دارن...
91 92 95...
...
من به اون اشتباه كه مي‌خواستم رسيدم...يه پياده افتادم جلو...حالا تويه يه بازي كشدار و كسالت آور اونو در نهايت دوباره تبديلش مي‌كنم به وزير...و مي‌برم...فردا مي‌بازم...پس فردا مي‌برم...اما در كل مثله تموم قماربازها مي‌بازم...رئيس مقامران رياست را به پاك بازي و راست بازي يافته بود...ولي من مي‌بازم بدون اينكه "امير" باشم...شكست ترس نداره...شهامت هم نمي‌خواد...شكست يا اشتباه با هم فرقي هم دارن؟؟؟
...
توي تاريكي سينما كه يهو فيلم پاره شده و اپراتور داره به سرعت اونو عوض مي‌كنه...تويه اون تاريكي غير منتظره مي‌شه تنهايي رو بين "جمع" لمس كرد...تويه يه بازي قايم باشك هم مي‌شه تا آخر بازي بيرون نيومد و كم كم باعث دلهره و نگراني داداشت بشي ...اون بچه هاي ديگه رو جمع كنه و بجاي يه نفر همه دنبالت بگردن...بعد برن به مامانت بگن و اون با خاله‌ات بيان دنبالت...
بابات داد بزنه كه "بچه" اگه پيدات كنم با كمربند سيات مي‌كنم...بترسي ولي بازم نياي بيرون...
عكست رو توي روزنامه چاپ كنن...يه شهر رو بذاري سر كار...
بابات همه بيمارستانها رو زير و رو كنه...
عموت بي خبر بره به "پزشك قانوني" سر بزنه...
يه بابايي بعد از كلي بازجويي "تخصصي" بالاخره قبول كنه كه "آره بابا اونم من گولش زدم و بردمش توي دشت و بعدش با سنگ زدم تو سرش...يادم نيست كه زنده بود يا نه ووومنتها پرتش كردم توي رودخونه...."
واست مراسم ختم بگيرن...دخترخاله‌ات يادش بياد كه كتاب حسني تو برده خونشون و يه كم واست گريه كنه...پسر عموت خوشحال بشه كه دوچرخه‌ات رو مي‌دن به اون...
تو همچنان توي آينه نيگاه كني تا اينكه ببيني چقدر تغيير كردي...
مادرت هم كم كم فراموشت كنه و بعد چند سال ديگه نره سر قبرت واست شمع روشن كنه...
كم كم وقتي به آينه نيگاه كني به نظرت بياد كه موهات چقدر سفيد شدن...
وقتي بابات مرد فقط موقعي گريه‌ات بگيره كه بابات وصيت كرده باشه اگه يه روز تو رو پيدا كردن فلان مقدار پول توي فلان بانك رو بدن به تو تا باهاش عروسي كني...
همه مي‌ميرن و فقط تو مي‌موني...
بالاخره كم كم احساس خستگي مي‌كني...دلت مي‌خواد تو هم بميري...داري كم كم مي‌ميري...اما موقعيكه داري كم كم مي‌ميري مي‌دوي مياي بيرون...دستت رو مي‌ذاري روي اون كنده درخت ...همون كنده درختي كه يه عالمه دايره توشه...و بلند(البته اگه بتوني) داد مي‌زني:سوك سوك...و برنده مي‌شي...
همه برات دست مي‌زنن...همه تشويقت مي‌كنن...تو بازنده نشدي...
...
بي خوابي بعد از آفتاب زدگي و بي اشتهايي احساس مرگ مي‌ده...مرگ؟؟؟؟؟ من نمرده ام تا حالا تو چي؟؟؟
...
98 99 100
صد سال تنهايي...صد سال نوري تنهايي...
...
كار ما شايد اين نيست كه پي آواز حقيقت برويم...بدويم؟؟؟
...
من خوبم تو چي؟؟؟
...
هرم مبهم آفتاب
بر اجساد زنده نما مي‌تابد.
...

يك فهرست جالب توجه

2008-01-03T22:35:00.002+03:30

من به دو مقوله علاقه خاصی ندارم: سیاست و اقتصاد
اما وقتی به نقشه ایران با توجه به فهرست زیر نگاه مي‌كنم تا حدود اندكي حتی من كه معمولا «بي‌خيال» هستم به فكر فرو مي‌روم...

1. مسائل مربوط به میزان مالكيت ایران از درياي خزر: ارقامی كه به گوش مي‌رسند بين 3/11 تا 50 درصد مي‌باشند.قراردادهای ميان ایران و شوروی سابق كه مربوط به سالهای دور در گذشته و 1921 و 1940 مي‌باشند هر چند از قرار «باید» معتبر باشند اما وقتی كه در عمل مشاهده مي‌شود بسیاری از فعالیتهای يك دولت در دولت بعدی معتبر نمي‌باشند این انتظار كه جمهوری‌هاي اتحاد جماهیر شوروی سوسياليستي سابق كه كليت آن اتحادیه را نابود ساختند به قراردادهای حاشیه‌اي آن اتحادیه پایبند باشند آن هم در اين زمانه كه به ارزشهای بالقوه این دریاچه پی برده شده است تا حدود زيادي سهل‌انگارانه مي‌باشد.

2. مسائل سياسي و مالي ميان ایران و تركمنستان: به هر حال بخش اندكي از گاز مصرفی ایران به عنوان دومین دارنده ذخایر گازی كره زمين از کشور تركمنستان تامین مي‌شود كه ارقامی كه به گوش مي‌رسند بين 5 تا 10 درصد مي‌باشند.

3. مسائل مربوط به حقوق آبی رود هیرمند ميان ایران و افغانستان: استان سیستان و بلوچستان كه در سالهای اخیر اغلب با عنوان مواد مخدر و قاچاق همراه است زمانی مزارع کشاورزی بزرگی داشت اما بر اثر مشکلات ناشی از کمبود میزان آب رود هيرمند رفته رفته نه تنها آن مزارع نابود شدند بلکه مردم از نظر آب آشامیدنی هم در مضیقه قرار گرفتند،دریاچه هامون هم خشكيد.همچنان هم وضعیت اين رود نامشخص است.

4. مسائل مربوط به ادعاهای امارات متحده عربی در مورد جزایر سه گانه: تنب كوچك و بزرگ و ابوموسي شاید به نظر جزایر كوچك و بي‌اهميتي از نظر تعداد سکنه و میزان کاربری ظاهری باشند اما اگر تحت مالكيت امارات قرار گیرند علاوه بر امتیازات حفاري‌هاي اکتشافی كه براي امارات در بر خواهند داشت مرز آبی ميان ایران و امارات را دستخوش تغييرات اساسی مي‌كنند.

5. مسائل مربوط به نام خلیج فارس: عنوان «خلیج دوستی» كه معلوم نیست به عنوان واژه انگلیسی و عربی آن چه در نظر گرفته شده است و از طرف ایران اظهار مي‌شود موضع‌گيري خنده‌داري است.

6. مسائل مربوط به حقوق آبی و مرز آبی اروند رود ميان ایران و عراق: در اين مورد هم همچون مسائل مربوط به درياي خزر قرارداد سال 1975 موسوم به الجزایر ميان وزیران امور خارجه محمدرضا پهلوی شاه ایران و صدام حسین رئیس جمهور عراق تا حدودی دچار لرزش شده است.

7. مسائل به ظاهر آرام مربوط به کردستان: اگر سالها به نظر مي‌رسيد كه كردهاي ایران آرام شده‌اند و ساير كردها هم مجبور به «آرامش» مي‌شوند،لكن در حال حاضر کردها در عراق وضعیت متفاوتی پیدا كرده‌اند.نمي‌شود صورت‌بندي وقایع را به صورت بدبینانه تشكيل داد ولی شنیده شدن وجود تصاویری با عنوان «کردستان متحد» كه نقشه جغرافيايي جالبی دارند تا حدودی مي‌توانند شك و شبهه بو جود آورند.

8. مسائل به ظاهر حاشيه‌اي و كم اهمیتی همچون اتهامات مبنی به دخالت ایران در امور داخلی و احتمال بروز کودتا بواسطه آن در آذربایجان: آذربایجان بر طبق يكي از عهدنامه‌هاي پر شمار دوران طولانی قاجار از ایران «كنده» شد.اینکه ایران چقدر همچنان به مفاد آن عهدنامه ها همچون يك «بچه خوب» پایبند است جالب توجه است اما از سويي دیگر و به كنار از این نوع نگاه تا حدودی خوش‌خيالانه بروز چنین اتهاماتی به ایران جالب توجه است.

علاوه بر آن هشت مورد فوق كه به صورت يك چرخش ساعت گرد حول كشور ارائه شدند مسائل زير هم جالب توجه هستند:

- انرژی هسته‌اي
- نقض قوانین حقوق بشر
- تحريم‌هاي بين‌المللي كه از تجهیزات هوايی(از نتایج آن مونتاژهاي چندین و چند باره هواپیماهايي است كه هنگامی كه «نو» هم مي‌باشند شبیه هواپیماهای جنگ جهانی دوم مي‌باشند) تا تهدیدات شركتي مثل ويتول از تامین کننده‌هاي بزرگ بنزین مصرفی کشور و همچنین سايتهايي مثل Yahoo و Google گسترده است.

1984

2007-11-28T21:15:00.002+03:30

اين كتاب را تازگي خواندم.هر چند از مدتها قبل وقتي براي بار اول نامش را شنيده بودم علاقمند بودم از محتويات آن با خبر شوم!
كتابي كه من خواندم به ترجمه صالح حسيني در سال 1361 و انتشارات نيلوفر(چاپ نهم 1384)بود.

كتاب جالبي بود و هر چند تخيلي بود و سراسر پيش بيني هاي ذهن خلاق جورج اورول را در سال 1948 و حدود 36 سال قبل از سال 1984 شامل مي شد لكن پيش بيني ها و انديشه ها آن قدر جالب و با نگرشهايي خاص دقيق بودند كه مرا به فكر فرو بردند...
حتي اينكه گفته مي شود اين كتاب تحت عنوان بیانیه سیاسی در رد کمونیسم و نظام‌های توتاليتر شمرده مي شود و البته خود اورول نيز چه در مقدمه اضافه شده به كتاب در ترجمه فارسي و چه در جاهاي ديگر اشاره كرده است كه نوشته هاي جدي او به گونه اي مستقيم يا غير مستقيم،عليه نظامهاي توتاليتر و به خاطر اهداف انسان گرايانه و در كل سياسي بوده اند از جذابيت آن براي من كه به هر حال به طور مستقيم چندان علاقه اي به سياست ندارم،نكاست...

***

چكيده:
تصور دنيا در سال 1984 به گونه اي كه قسمت اعظم سرزمين هاي دنيا ميان سه ابرقدرت «اقيانوسيه»Oceania (اتفاقات داستان در آن روي مي دهد) و «اروسيه»Eurasia و «شرقاسيه»Eastasia تقسيم شده اند و البته سرزمين هايي با اهميت كمتر ميان اين سه قرار دارند كه جنگها و مناقشات در آنها رخ مي‌دهند.
ساختار جامعه بدين گونه است كه بر بالاي همه شخصيتي مبهم با نام «ناظر كبير»
Big Brother وجود دارد كه همان طور كه تصاويرش در همه جا وجود دارد و بارها اعلام مي شود به «نظارت» همه مشغول است...پس از او اعضاي حزب مركزي وجود دارند و پس از آنها اعضاي عادي حزب و بالاخره قسمت اعظم جامعه (85 درصد) از توده مردم تشكيل شده است.

چهار وزارتخانه با عناوين عجيب به رتق و فتق امور مي پردازند:
وزارت صلح با امور جنگ سر و كار دارد،وزارت حقيقت به امور مربوط به اخبار، سرگرمي،آموزش و هنرهاي زيبا مي پردازد،وزارت فراواني به امور اقتصادي مي‌پردازد و بالاخره وزارت عشق عهده دار نظم و قانون است.لكن عملا وزارت صلح با جنگ،وزارت حقيقت با دروغ،وزارت عشق با شكنجه و وزارت فراواني با قحطي سر و كار دارند.
حزب سه شعار دارد كه مدام تكرار مي‌شود:
جنگ صلح است.
آزادي بردگي است.
ناداني توانايي است.
البته افرادي تحت عنوان «پليس انديشه» وجود دارند كه به تفتيش دقيق عقايد و اذهان اعضاي حزب مشغولند.
از نظر تكنولوژيكي هم:
در همه جا تله اسكرين ها وجود دارند و زندگي اعضاي حزب و به تبع وينستون را تحت نظر دارند.
البته وسايلي همچون «بخوان و بنويس» جهت سهولت در امور اداري وجود دارند.(يكي از بسيار پيش بيني هاي جالب توجه اورول كه جامه حقيقت پوشيده است.)
وينستون اسميت Winston Smith مرديست كه در لندن (اقيانوسيه) آن دوران زندگي مي‌كند و يكي از اعضاي عادي «حزب» است...
وينستون در يكي از ادارات وزارت حقيقت رسماَ «جعل» بخشي از اسناد گذشته كه در تعارض با سياستهاي فعلي حزب و البته پيش بيني هاي قبلي «ناظر كبير» بوده اند، مشغول است.
وينستون به مرور زمان شروع به نوشتن يادداشتهايش كه در تعارض با اهداف حزب مي باشند به صورت ممنوع و در يك دفترچه يادداشت مشغول مي شود...با دختري به نام «جوليا» كه در ابتدا او را جاسوسي از پليسهاي انديشه مي‌پندارد آشنا مي‌شود...
رفته رفته جذب سازمانهايي سري مبهمي تحت عنوان «انجمن اخوت» با اهداف و فعاليتهاي ضد حزب مي‌شود لكن تقريبا خيلي زود به همراه جوليا دستگير مي‌شود و دچار مدتهاي طولاني شكنجه ها و بازجويي هاي مداوم مي‌گردد...
بالاخره آزاد مي‌شود لكن با بدن و ذهني در هم شكسته و البته هر آن انتظار اينكه روزي يا نيمه شبي گلوله‌اي به سرش شليك شود...

***

دنياي ترسناكي به نظر مي‌آيد هر چند كه به نظر آشنا مي‌آيد...و انديشه هاي جالبي هم در آن وجود دارند:
گذشته،گذشته است و بجز در مستندات وجود ندارد و هنگاميكه مستندات تغيير داده شوند يا نابود شوند،ذهن انسان نيز به مرور زمان آنها را فراموش مي‌كند...

پيش بيني هاي جالب توجه اورول:
شايد عملاَ دنيا به صورت آن سه ابرقدرت و با آن اسامي تقسيم نشده باشد لكن عملاَ آمريكا را مي توان نمادي از «اقيانوسيه»،روسيه و برخي از كشورهاي جمهوريهاي سابق شوروي و اروپاي شرقي را «اروسيه» و همان طور كه واضح است چين و مجموعه اي از كشورهاي خاور دور را به عنوان «شرقاسيه» در نظر گرفت...
تقريبا ساير كشورها(البته بجز اروپاي مركزي و ژاپن) همان طور كه در كتاب هم آمده تاثير فعالانه اي را در زمينه اقتصاد و سياست جهاني نداشته و ندارند و عملا همان طور كه در دوره جنگ سرد به شدت و ملموس و در دوره كنوني ناپيدا و البته به گونه‌اي ديگر وجود دارد قطبهاي عمده قدرت در جهان مي توانند در همان سه منطقه صورت بندي شوند.
البته اورول اهميت آينده «نفت و انرژي» را پيش بيني نكرده است و در كتاب به اهميت منطقه خاورميانه و به خصوص حوزه هاي نفتي خليج فارس توجه نكرده كه چه بسا اين به علت ديد نيمه اول قرن بيستمي او به منابع باشد...چراكه هر چند يكي از دلايل عمده جنگهاي ميان سه ابرقدرت دستيابي به منابع موجود در سرزمينهاي مابين سه ابرقدرت مي باشد لكن منظور از منابع بيشتر «نيروي كار انساني» مي‌باشد كه چرخهاي صنعت دوران اورول بيشتر با آنها مي‌گشته اند...
البته به هر حال با توجه به جنگهاي اخير و سير جابجايي منابع معدني و كالا در اين منطقه مي توان با مقداري اغماض پيش بيني اورول را معتبر شمرد:
شوروي طمع افغانستان را داشت...آمريكا و انگليس به افغانستان و عراق حمله كردند و به هر حال در تمامي كشورهاي منطقه بازار چين به شدت رونق دارد...

كشورهاي جهان سوم عملا با توجه به وقايع سالهاي اخير محلي براي تردد تسليحات نظامي،فروش و استفاده آنها و كالاهاي تجاري توليد شده در خارج از آنها و البته اغلب با استفاده از مواد خام خود آنها مي‌باشند...
نكته مهمي كه در پيش بيني هاي اورول وجود دارد توجه به پيشرفتهاي گسترده در زمينه جاسوسي مي باشد كه عملا تا جايي كه من مي دانم با واقعيات منطبق است،نظير گزارشات عجيبي كه از روال زندگي شانزده نفري كه موجب وقايع روز يازده سپتامبر سال 2001 شدند،منتشر شد...

***

از متن كتاب:
ما مي‌دانيم كه هيچكس قدرت را به قصد واگذاري آن به دست نمي گيرد.قدرت وسيله نيست،هدف است.آدمي ديكتاتوري را به منظور حراست از انقلاب بر پا نمي‌كند،انقلاب مي‌كند تا ديكتاتوري را بر پا كند.هدف اعدام،اعدام است.هدف شكنجه،شكنجه است.هدف قدرت،قدرت است.(صفحه 242)

Yazd

2007-11-17T15:45:00.001+03:30

We were there on October 18&19th 2007.
We went there by train.
I think I used train after at least 15 years!!
I usually have so many problems with sleeping in a vehicle but in this time I could sleep in the train!!
By the way, the weather was good there, not so hot in days, not so cold in nights.
We visited these places:
- Zoroastrians' fire temple
- Ziai'eh school (Alexander's prison)
- 12 Imams dome
- Coin & Sociology museum
- Laris' house
- Great mosque
- Clock square
- Amirchakhmagh zone
- Zoroastrians' tower of silence
- Mirror & brightness museum
- Water museum
- Dowlatabad garden

Yazd has great old buildings and places. The city itself still has its old structure although as it's logical if there doesn't exist good and enough limitation this nice structure and city face will get destroyed soon.

The architectural style is soil based and with less color, I think it's because of vicinity to the desert and also the culture of the Yazd: more concentration on the inner places of a building.

I enjoyed this short trip although I would like to visit these places, too:
- Chek-Chek
- Bazaar
- Some parts of desert

***

- Pictures:

Zoroastrians' fire temple

Wind catcher

Professional photographer:

Nima Nasseri

Coin & sociology museum

Laris' house Mr. Reza Arab

Great Mosque

As the pictures show, height of buildings and especially the great mosque is so up high, this situation is for wind catchers, too.

Amirchakhmagh zone

The way to the top!!

Zoroastrians' tower of silence

Zoroastrians' jeremiad

Mirror & brightness museum

As always, when I'm in front of an old mirror, I ask myself:
"Who/How many people did look at their faces in this mirror?"

Garden of Mirror & brightness museum

تصادف بابا

2007-11-11T22:38:00.000+03:30

1
مطمئناً احساس نا مطلوبي هست كه ساعت 8:30 صبح سه شنبه 8/8/1386 بعد از بي‌ اعتنائي به صداي تلفن با صداي ممتد زنگ در مواجه شد و از خواب پريد كه:
« پدرت سر چهارراه تصادف كرده و البته چيزي نشده ها... »
2
يك پسر جوان و البته به شدت احمق مقدار زيادي از خيابان را با موتورسيكلت برعكس جريان حركت اتومبيلها طي كرده و در تقاطع خيابان خاقاني با خيابان دماوند هنگامي كه پدر من در حال نگاه كردن به طرف مقابل و جهت حركت اتومبيلها بوده بر خورد مي‌كند...
گواهينامه هم ندارد و مطابق معمول اين گونه مواقع عضوي از يك خانواده بي چيز است و فلان و بهمان...
خوشبختانه بر اثر ضربه وارده براي سر بابا مشكلي بوجود نمي‌آيد،جراحت همراه با خونريزي مشاهده نمي شود اما با توجه به ضربه شديد وارده و جهت ضربه لگن خاصره مي‌شكند كه با توجه به سن و سال بالاي بابا دردسر بزرگيست...
3
در بين بهت،حيرت و آشفتگي من در بين افسر پليس و چندين نفري كه جمع شده‌اند و همچون اغلب اوقات هر يك به نوعي احساس و ابراز نزديكي و آشنائي طولاني مدت مي‌كنند _هر چند متاسفانه من براي اولين بار است كه ايشان را مي‌بينم!_سر و كله يك آمبولانس هم پيدا مي‌شود...
تعريف اين واژه در ويكي‌پديا:
وسيله ايست جهت مهيا ساختن معالجه و توجهات پزشكي به بيماران در خارج از بيمارستان و سپس انتقال ايمن آنها به بيمارستان...
اما خب در وسيله اي كه من و بابا_به صورت نيمه نشسته_در عقب آن بار زده شديم،من كه نسبتاً بدن سالمي دارم هم احساس راحتي نمي كردم...
من خوش خيالانه قبل از سوار شدن به آن وانت تصوري مشابه سريال پرستاران و كادر مجرب آمبولانس آن داشتم...اما خب به هر حال اينجا ايران است و آن هم يك سريال است و باقي قضايا...
من كه همچنان در بهت و حالت شوكه بودم در حين حركت بد و عبور بدتر از روي دست اندازها خودم را در بيمارستان امام حسين يافتم...
وقتي آمبولانس به آن شكل باشد نبايد انتظار چيز خارق العاده‌اي از يك بيمارستان دولتي داشت...كثيف و شلوغ و البته از نظر برخورد با مراجعان همچون آمبولانس نچندان دوستانه...
4
بالاخره با تماسهاي تلفني من كه با گلوئي خشك و شارژ كم گوشي ام همراه بود خواهرم_فيروزه_ به من ملحق شد و با مشاهده بسياري چيزها و كسب مقداري اطلاعات تصميم گرفتيم كه بابا را به بيمارستان جم منتقل كنيم...
آمبولانس دوم هر چند به نظر من بسيار بهتر از اولي بود لكن از نظر فيروزه آن هم اصلا قابل قبول نمي‌باشد...
ظاهر متفاوت و كراواتي پرسنل و پزشكان بيمارستان جم و البته رفتار دوستانه آنها كه حال مشخص نيست به علت خصوصي بودن آنجاست(؟!)يا حس نوع دوستي بيشتر آنها(؟!)از بدو ورود به چشم خورد...
بالاخره بابا مستقر شد...اتاق 318
5
بر اثر اين اتفاق من تجربيات جديدي كسب كردم،براي مثال براي نخستين بار به صورت جدي وارد يك كلانتري شدم_البته خاطره مبهمي از سالها قبل جهت معافيت از خدمت مقدس سربازي دارم كه از قرار جهت برخي كارها به كلانتري هم رفته بوديم!!
كلانتري 128 تهران
بعدازظهر كه به اينجا رفتيم و به بخش قضائي وارد شديم ضارب و البته چند نفر ديگر را در يك زندان موقت و البته بسيار كوچك ديدم...ظاهرش مشابه افرادي است كه در صحنه تصادف اگر بتوانند فرار مي‌كنند(!!)از خوش شانسي ماست كه شايد الان در گير اين پرونده است...
كار خاصي انجام نگرفت!!
از ساير تجربيات من به سر بردن چندين شب در يك بيمارستان است_البته باز هم من سالها قبل و در حدود يك ربع قرن وقتي چند ماه بيشتر نداشتم بنا به علت عملي در بيمارستان بودم لكن متاسفانه هر چقدر كه فكر مي‌كنم هيچ خاطره‌اي از آن دوران ندارم!!_من دو شب به عنوان همراه بابا در بيمارستان به سر بردم...
خوشبختانه در شب نخست من و بابا در اتاق تنها بوديم و من بر روي تخت ديگر اتاق خوابيدم_ضمن تشكر از پرستاران و بهياران و كمك بهياران و ساير كاركنان مربوط به طبقه سوم بيمارستان جم
فرداي آن شب يعني روز پنج شنبه 10/8/1386 بابا را صبح عمل كردند و عمل موفقيت آميز بود...اين هم البته تجربه جديدي براي من بود كه تاكنون هيچ مورد مشابه‌اي را در خانواده نديده بودم...از كودكي من تاكنون كليه افراد خانواده در طي يك روال نسبتاً منطقي و بي تنش زندگي آرام و بي دردسري را سپري كرده بودند در نتيجه براي من انتظار در بيرون اتاق عمل و اصطلاحاتي همچون Spinal يا بي حسي كمر به پائين و پروتز و پلاتين و واژه‌هائي از اين قبيل ناآشنا بودند...
متاسفانه در شب دوم كه من پيش بابا بودم هم اتاقي بيمار بابا پيرمرد پر دردسري بود كه در نتيجه تا صبح جملگي ما را بدخواب نمود!!
6
در اين گير و دار من مجبور به رفتن به مركز پزشكي قانوني شرق تهران شدم(هر چند كه ابتدا جهت پيگيري پرونده به كلانتري اشاره شده احضار شدم)...جائي كه تابحال نامش را تنها در فيلمهاي جنائي شنيده بودم...
تعداد زيادي افراد مصدوم در وضعيتهاي متفاوت و سنين متفاوت در آن شلوغي حضور داشتند...البته كار ما بر طبق روال اش تقريباً بي‌دردسر طي شد،من مدارك كپي برابر اصل شده پزشكي بابا را در طي چندين بار رفت و آمد و استفاده از مترو از بيمارستان به پزشكي قانوني رساندم و در نهايت امر نامه اي حاوي جوابيه ايشان را به صورت در بسته دريافت كردم كه به كلانتري ببرم...
7
بابا را روز دوشنبه 14/8/1386 به خانه آورديم...
بابا كه قبل از تصادف در اغلب اوقات و جهت اغلب اموري كه از منزل خارج مي شد مسافتهاي قابل توجهي را پياده طي مي كرد و برايش دراز كشيدن تنها وقتي كه خواب بود معنا داشت حالا تا چندين ماه نبايد حتي به طور كامل بايستد...اغلب اوقات بر روي تخت دراز كشيده و با واكر و به طوري شكننده و با همراهي ما مي تواند چندين قدم بر دارد،البته دستيابي به همين مقدار اندك امكان تحرك هم در پي دردهاي بسيار و حضور فيزيوتراپ و تمرينهاي مداوم كسب كرده است...
8
ديروز شنبه 19/8/1386 به دادياري شعبه سوم واقع در دادگاه رسالت رفتيم...(در ادامه كسب تجربيات جديد و حضور در اماكن ناشناخته)
مطابق انتظار و با توجه به اطلاعات كسب شده قبلي،در نامه در بسته پزشكي قانوني تصميم گيري اصلي موكول به زماني كه خود بابا در آنجا حضور داشته باشد، گرديده‌است...
از نظر حقوقي و قضايي برايم جالب است كه فردي بدون گواهينامه و به صورت خلاف با فردي تصادف مي‌كند و وي را زمين گير مي‌كند لكن در نهايت امر با يك فيش حقوقي به عنوان ضمانت به همراه موتورسيكلتش در خيابان مي گردد...
تا جائي كه من مي‌دانم تصادف منجر به مرگ هم قتل غير عمد محسوب مي‌شود...
9
در اين دوره زماني به مقدار محسوسي پرخاشجو،زودرنج،حساس و عصبي شده‌ام...
برايم جالب است كه در رشته حمل و نقل تحصيل مي كنم و اين تصادف به نوعي با يكي از درسهاي موجود براي ما به نام «ايمني در حمل و نقل» مرتبط است...
برايم توجه به اينكه در طي نزديك به سي سال جمعيت كشور دوبرابر شده جالب است...
برايم توجه به اينكه تعداد اتومبيلها،اتوبوسها و موتورسيكلتها رشد بسيار زيادي داشته‌اند جالب است...
برايم توجه به عدم رشد متناسب معابر و خيابانها با نرخ افزايش جمعيت و تعداد خودروها جالب است...
برايم توجه به وجود قوانين در هفتاد من كاغذ و عدم اجراي آنها به سهولت آب خوردن جالب است...
10
البته مسملاً بسيار خوشحال هستم كه سير اتفاقات به گونه‌اي نبود كه نتايج بدتري را در بر داشته باشد...
يك عبارت تكراري:
سلامتي واقعاً از بزرگترين ثروتهاست...و اغلب وقتي كه وجود ندارد اهميتش مشخص مي شود...

طاعون

2007-10-14T12:42:00.002+03:30

اين كتاب را تازه خواندم:

طاعون/آلبر كامو/ترجمه رضا سيد حسيني/انتشارات نيلوفر/چاپ نهم بهار 1385

- چكيده كتاب:
در يك شهر كوچك به نام «اران» در الجزاير كه حدود 200000 نفر جمعيت دارد بيماري طاعون آغاز مي شود،سپس شدت مي يابد،باعث قرنطينه،بسته شدن دروازه ها و محبوس شدن ساكنين درون شهر مي گردد.افراد زيادي از پا در مي آيند و البته در نهايت پس از حدود ده ماه،پيشرفت بيماري كاهش مي يابد و در نهايت خاتمه مي يابد.

- البته عمده تلاش كامو در كنار توضيح اتفاقات فوق همراه با جزئيات بيشتر،پيرامون رفتارها،واكنشها،احساسات و عقايد تعدادي از اافراد مشخص به طور خاص و مردم به طور عام در مواجه شدن با طاعون(بلا)مي باشد.

- شخصيتهاي اصلي ماجرا:
دكتر برنار ريو:اولين فردي كه متوجه بيماري و اپيدمي مي شود...تلاشهاي بسيار زيادي مي كند...زنش كه به علت بيماري ديگري قبل از اپيدمي طاعون به خارج از شهر و آسايشگاهي رفته چندين روز پس از مرگ تارو خبر مرگش با تلگراف مي رسد...
ژان تارو:بيگانه اي كه در شهر مي ماند،يادداشتهاي جالبي بر مي دارد،به گروه هاي سازماني كمك به مهار بيماري مي پيوندد و در كنار ريو مبارزه مي كند و البته در نهايت مبتلا مي شود و در منزل ريو مي ميرد...
رمون رامبر:او نيز بيگانه اي در شهر است،مدتها به شوق عشقش تلاش مي كند كه از دروازه ها بگريزد لكن وقتي مي رود كه موفق شود پشيمان مي شود و به ريو ملحق مي شود.البته او زنده مي ماند و پس از بازگشايي دروازه ها زنش به ديدارش مي آيد.
ساير شخصيتها عبارتند از كتار(مجرم خشنود از طاعون)،گران(پيرمرد كارمند شهرداري)،پرپانلو(كشيش كه بر اثر طاعون مي ميرد)،اتان(قاضي كه بر اثر بيماري مي ميرد)و خانواده اش،گنزالس(فوتباليست سابق و فعال در عرصه قاچاق و كسي كه مي خواهد رامبر را از شهر خارج كند و پس از پشيماني رامبر وي نيز به كمك كردن مشغول مي شود)،مارسل و لوئي(برادران نگهبان)،مادر ريو و ...

- از يادداشتها و گفته هاي جالب توجه تارو(كامو!) البته ارتباط مستقيمي با سير اصلي ماجرا ندارد:
«پرسش:چه بايد كرد براي از دست ندادن وقت،پاسخ:احساس كردن آن در تمام طولش.وسائل:گذراندن روزها در اتاق يك دندانساز،روي صندلي ناراحت؛به سر بردن بعدازظهر يكشنبه روي بالكن خانه؛گوش دادن به سخنراني ها به زباني كه انسان آشنا نيست؛انتخاب طولاني ترين و ناراحت ترين خط سيرهاي راه آهن و طبعاً مسافرت به حالت ايستاده؛ايستادن در صفهاي بليط سينما و تئاتر و نخريدن بليط و الخ...»(صفحه 60)
(تارو به ريو:)«هرگز تير باران كسي را نديده ايد؟مسلما نه،معمولاً اين كار بنا به دعوت صورت مي گيرد و حاضران قبلاًانتخاب شده اند.نتيجه اينكه،اطلاع شما از اين مراسم محدود به آن چيزي است كه در تصويرها و در كتابها ديده ايد:دستمالي بر روي چشم،چوبه اعدام و چند سرباز در فاصله اي دور.اما نه اين طور نيست مي دانيد برعكس،چوخه تيرباران در يك متر و نيمي محكوم مي ايستد؟مي دانيد كه اگر محكوم بتواند دو قدم به جلو بگذارد سينه اش به تفنگها مي خورد؟مي دانيد كه تيراندازان از اين فاصله كوتاه تيرشان را در ناحيه قلب متمركز مي كنند.همه آنها با گلوله هاي درشتشان حفره اي در آنجا بار مي كنند كه مي توان مشت را در آن فرو برد.نه،شما نمي دانيد،چون اينها جزئياتي است كه ازش حرف نمي زنند...»(صفحه 283)
- البته متني كه در پشت جلد كتاب هم آمده است يكي از سخنهاي تارو با ريو مي باشد كه آن نيز ارتباط مستقيمي با ماجرا ندارد!(صفحه هاي 283 و 284)

***

- تكه هايي از مقدمه كتاب كه از كتاب پروست و كاموي آندره موروا گرفته شده است:
«از زمان طفوليت،ما به خاطر آينده زندگي كرده ايم:«فردا_در آينده_ با پيشرفت سن و سال،خواهي فهميد.»فردا،هميشه فردا،در حالي كه فردا مرگ است.روزي انسان به اين فريب پي مي برد و مي فهمد كه زمان بدترين دشمن اوست.»
«طاعون در زندگي جمعي،همان است كه «بيگانه» در زندگي فردي بود...»
«طاعون يك كتاب انسان دوستانه است كه نمي خواهد بي عدالتي جهان را بپذيرد.در سكون ابدي اين فضاهاي لايتناهي،سكوتي كه تنها ناله قربانيان آن را از هم مي شكافد،انسان بايد در كنار انسان قرار گيرد،شايد از سر قهرماني،شايد از سر تقدس،اما بويژه با آگاهي از احساسهاي اوليه:عشق،دوستي،همدردي.و اين همدردي بخصوص در برابر خطر بسيار ساده است.وقتي بلا دور شد،همه چيز دوباره در هم مي ريزد.بيماري همه گير فرو مي نشيند.قرنطينه برداشته شده است،دروازه هاي شهر باز مي شود،آدمها «فراموش» مي كنند.پس از اين طاعون كه جنگ بزرگي بود،چه بسا قهرمانان بي مانند كه به ضعفهاي خودشان باز مي گردند.به دنبال طاعون جسم،طاعون روح زنده مي ماند.»
«كامو در يادداشتهايش چهار شرط خوشبختي را از نظر ادگار آلن پو آورده است:
1_ زندگي در هواي آزاد
2_عشق يك موجود
3_فراغت از هر گونه جاه طلبي
4_آفرينندگي
برنامه زيبايي است و من گمان مي كنم كه «كامو» آن را دنبال كرد.از او با عظمت تجليل شده بود و به تلخي انتقاد...»

Hero of the hour

2007-10-10T12:11:00.001+03:30

ديشب اين فيلم با عنوان «قهرمان» از شبكه دو پخش شد.يك فيلم با تمركز «اخلاقي»...
موضوعي كه هميشه مورد علاقه «داستايوسكي» بود...
- چكيده:
افسر پليس جوان و فقيري كه خانواده پر جمعيتي دارد به طور تصادفي درگير با يك انتخاب «اخلاقي» مي شود...از يك سو «ظاهراً» قهرمان ملي تصور مي شود(چون علي رغم زخمي شدن از سپردن مقدار قابل توجهي پول به دزدان خودداري مي كند) و از سوي ديگر «باطناً» بر سر اينكه آيا پولي را كه به آن احتياج دارد(جهت معالجه بيماري پوستي دخترش) و تقريباً اتفاقي در صحنه سرقت بدستش افتاده را بردارد يا نه(چون ظاهرا اتفاقات مي توانند اينگونه تعبير شوند كه سرقت از سوي دزدان انجام گرفته است)؟؟؟
مشابه مساله «راسكولنيكف»:
كشتن پيرزن به فرض اينكه يك موجود بي ارزش نابود شود تا تعدادي كه «مستحق» هستند بهتر زندگي كنند...
در نهايت امر البته تقريباً همه چيز به خوبي و خوشي سر و سامان مي يابند و قهرمان همچنان «قهرمان» باقي مي ماند لكن چهره غمگين و حالت چشمهاي «راس كمپ» كه هنرپيشه خوبي است حكايت از مبارزه دروني و عميق وي دارند...و البته سخنراني انتهايي فيلم از سوي وي جالب توجه است...

- قابل توجه:
اين يك فيلم تلويزيوني و محصول سال 2000 انگلستان مي باشد و به طبع فيلم كم خرجي مي باشد و از ريخت و پاشهاي بي مورد و هنرپيشگان سرشناس و جلوه هاي ويژه خاص بي بهره است اما به هر حال «محتوا»ي خوبي دارد.
Trivia :
فيلمهاي تلويزيوني از قرار در اغلب كشورها «معناگرا»(!!) و اخلاقي و با اين سبك و سياق مي باشند!!

حق

2007-10-09T12:58:00.001+03:30

در بين دسته بندي هاي مختلفي كه مي توان انجام داد،يكي مي تواند از منظر اعتقاد در مورد «حق» باشد:
عده اي معتقدند كه حق «دادني» است،
عده اي معتقدند كه حق «گرفتني» است،
عده اي هم اصلا «نمي دانند» حق چيست!!
البته يك كتاب براي همه موجود است:
«هنر هميشه بر حق بودن» اثر آرتور شوپنهاور
ترجمه: عرفان ثابتي – انتشارات ققنوس

يك بعدازظهر خزان

2007-09-22T11:12:00.000+03:30

اين نوشته همان طور كه از تاريخ انتهاي آن مشخص است براي شش سال قبل مي‌باشد...يك بعد از ظهر ابري و تاريك در گرگان

يك بعدازظهر خزان

ساعت حدود 3 بعد از ظهر است.من پشت پنجره ایستاده‌ام و بیرون را نگاه مي‌كنم.کوچه خلوت است و آرام،هوا ابری.
برگهای درختها رفته رفته آن سرسبزي و نشاط بهار را از دست داده‌اند و بعضی ها زرد شده‌اند و با هر وزش باد چند عدد از آنهايی كه دیگر استقامتی ندارند از درخت جدا مي‌شوند و آرام آرام بر روي زمین مي‌افتند.یادش بخیر اواخر زمستان وقتی درختهای لخت را با شاخه‌هايي كه مثل چنگال فضا را مي‌شكافتند مي‌ديدم منتظر جوانه زدن و روئیدن برگها بودم،اما هنگامی كه در تابستان درختها پوشیده از برگ شدند هرچند موقع خواب در رختخواب به شاخه‌هايي كه در مقابل پنجره بودند مي‌نگريستم ولی تقریباً تا به حال رفته رفته آنها را فراموش كرده بودم.
به پنجره‌هاي خانه‌هاي اطراف مي‌نگرم شاید كسي را در پشت آنها یابم،به خانه تقریباً بزرگ روبرو مي‌نگرم كه از جائی كه من ایستاده‌ام هر دو طبقه آن دیده مي‌شود،هر آن منتظرم در آشپزخانه طبقه دوم كه درون آن را مي‌بينم كسي را ببینم ولی نه! در این موقع روز یا كسي در خانه نیست یا اگر هم باشد خوابیده‌است.
براي چند لحظه سعي مي‌كنم وجود خودم را از پشت پنجره و پرده،از بیرون متصور شوم...
رفته رفته خسته مي‌شوم و مي‌خواهم از كنار پنجره بروم ولی ناگهان در حوالی تقاطع این کوچه با کوچه‌اي دیگر چیزی توجه ام را جلب مي‌كند.پیرمردی آرام آرام و بهتر است بگویم بسیار آرام مي‌آيد.صورت او چندان دیده نمي‌شود چون تا حدودی خمیده راه مي‌رود و كلاهي نیز بر سر دارد البته سري كه مي‌توان حدس زد چندان موئي ندارد چون در عقب کلاه پشت سر كم موی او نمایان است.ته ریش سفیدی بر صورت او دیده‌مي‌شود.پیرمرد پیراهنی به تن دارد و بر روي آن پلووري يشمي و همين طور شلواري تیره.در دست راست پیرمرد عصايي وجود دارد كه کاملا به كمك آن قدم بر مي‌دارد.
پیرمرد بسیار آرام راه مي‌رود،آن قدر آرام كه گويي شخصی براي تماشای مكاني آرام آرام در حین نگاه کردن راه مي‌رود.
حالا پیرمرد به تقاطع رسیده است،تصور چگونگی عبور او با این وضعیت از کوچه‌اي كه هر از چند گاهی اتومبیلی از آن عبور مي‌كند حس كنجكاوي‌ام را بر مي‌انگيزد كه همچنان راه رفتن او را دنبال کنم.
صدای برخورد چیزی مثل توپ كه به آن لگد زده شود از سوئی شنیده‌مي‌شود،حدس مي‌زنم پسر بچه‌اي با توپی در جلویش به این سمت مي‌آ‌يد.
پیرمرد در سر تقاطع مي‌ايستد،فكر مي‌كنم حدسم درست بود و او مي‌خواهد با تازه کردن نفسي از عرض کوچه بگذرد.او در جائی تقریباً پشت درختی ایستاده‌است كه تاحدودي دید مرا سد مي‌كند ولی من با کج و راست کردن خودم او را همچنان مي‌بينم.دو پسر بچه نزديك مي‌شوند در حاليكه هر كدام با پا چیزی را جلو مي‌رانند،يكي توپی سوراخ و ديگري بطری پلاستيكي نوشابه‌اي را.از سويي دیگر نیز دو زن مي‌آيند.پسر بچه ها از تقاطع و كنار پیرمرد مي‌گذرند و به سرعت دور مي‌شوند،همين طور زنان نيز ولي با سرعتي كمتر نزديك مي‌شوند و با عبور از جلوي ساختماني كه من از پشت يكي از پنجره‌هاي آن نظاره گر بیرون هستم،مي‌گذرند.
حدس من اشتباه بود،پیرمرد وارد همين کوچه مي‌شود و آرام آرام به راهش ادامه مي‌دهد.اتومبیلی به سرعت با صدائی بلند از کوچه مي‌گذرد.حال پیرمرد به روبروی پنجره رسیده‌است و من بهتر او را مي‌بينم.اول عصا به مقداری جلوتر از خود او قرار داده مي‌شود سپس با تكيه بر آن پاي راستش را جلو مي‌گذارد و سپس پاي چپش را جلو مي‌گذارد و این حرکات به آرامی مجددا تکرار مي‌شوند و در هر چند قدم يك استراحت کوتاه وجود دارد.
ناگهان زني چاق و زیبا با پسر بچه‌اي مي‌آيند،چقدر راه رفتن پیرمرد در مقابل راه رفتن این دو كه چندان سریع راه نمي‌روند كند و آهسته است.زن ناگهان مرا مي‌بيند ،چند لحظه‌اي به او مي‌نگرم،زن و بچه نیز مي‌گذرند و مي‌روند و پیرمرد همچنان روبروی من ساکت و آرام قدم بر مي‌دارد.
از ابتدای دیدن او يك پرسش و اندیشه قديمي به ذهنم راه یافته‌است،آیا من هم روزی این چنین خواهم شد؟آیا من هم روزی این قدر پیر و شکسته خواهم شد كه این چنین راه روم؟
پیرمرد به زحمت زیاد از كنار اتومبیلی كه كنار جوي آب است مي‌گذرد.فكر مي‌كنم با همين وضع مدت زمان زيادي مي‌توانم او را ببینم ولی بعد از اتومبیل يك ستون قرار دارد و كنار آن پلی بر روي جوي آب و پس از يك تعریض قابل توجه يك ساختمان نو ساز.تعریض به گونه‌اي است كه دیوار حیاط خانه كنار آن كه روبروی من است،در ورودی و قسمتهای قابل توجّهی از فاصله ميان آسفالت کوچه تا خود ساختمان را از دید من پنهان مي‌سازد.
پیرمرد با كمك دست چپش و عصا با زحمت فراوان كه هر آن تصور افتادن او در آن جوي آب بدون آب،كوچك و با عرض اندک مي‌رود،مي‌گذرد.پس از این گذر موفقیت آمیز در چند قدمی جوي آب مي‌ايستد،به آرامی دست در جیب پشت شلوارش مي‌كند و دستمالی بیرون مي‌آورد و با آن عرق سر،صورت و پيشاني اش را پاك مي‌كند و به آرامي آنرا مجددا در جیبش قرار مي‌دهد و سپس با همان روش قبلی به آرامی به سوي ساختمان روان مي‌شود و رفته رفته به جائی مي‌رسد كه از آن جا دیگر من قادر به دیدن او نیستم.چند بار جایم را عوض مي‌كنم شاید قادر باشم او را ببینم ولی نه! دیگر غیرممکن است بتوانم او را ببینم...سر جایم قرار مي‌گيرم،مجددا به کوچه مي‌نگرم...هر چند لحظه يكبار اتومبیلی بي‌اعتنا از کوچه مي‌گذرد و مي‌رود...
باز هم با هر وزش باد برگهايي زرد،خشكيده و چروكيده از درختان جدا مي‌شوند و آرام آرام پائین مي‌افتند.

بعد از ظهر ابری و تاريك گرگان 25/7/1380

سفره خانه آذري-تهران

2007-09-17T22:14:00.001+03:30

جمعه 23 شهريور 1386 شب ما اينجا بوديم.
من دو بار هم قبل از اين اونجا بودم اما اين بار بيشتر بهم چسبيد...نمي دونم چرا؟!؟!؟
مكان:
ميدان راه آهن-ابتداي خيابان ولي عصر

اين بار بيشتر ما به اين علت اونجا جمع شده بوديم تا بازگشت خواهرم اينا از كانادا رو جشن بگيريم...
هوا خوب و خنك بود و موسيقي سنتي هم قشنگ اجرا شد.منم هميشه از محيطها و اماكن قديمي لذت مي برم...
مثلا:
خونه هاي قديمي با سقفهاي شيبدار سفالي توي شمال،پنجره هاي هلالي با شيشه هاي رنگي(كه توي همين سفره خونه هم هست)و خيلي چيزاي ديگه...
توي اين سفره خونه حدود 140 نفر جا مي شوند و حدود 5 تا تخت و 8 تا ميز وجود داره...يه جاي نسبتا تر و تميز و نقلي با يه محيط و فضاي آروم و دوستداشتني
چند تا تصوير بهتر از من مي تونن اين مكان رو توصيف كنن:

در ورودي سفره خونه با اون ريسه ها

من و بابام واستكانهاي كمر باريك

در و ديوار اونجا پر از عكسها و تابلوهاي نقاشيه رستم و سهراب و تهمينه و ساير داستانها و روايات شاهنامه است...و البته تصاوير تختي و پهلوانهاي زورخونه اي و البته تمثيل ائمه هم هست

موسيقي زنده:چندين گروه اومدن و رفتن...يه پيرمرد مثله شيرخدا اول اومد و بعدش اينا

همون شيشه هاي پنجره رنگي كه اشاره كرده بودم

شام:سه جوره

ديزي هاي كوچولو-ماهي قزل آلا-جوجه كباب

اين گروه آهنگهاي شادي زدند و خوندند

اين آقا با دف و دايره و تنبك چه ها كه نمي كرد

البسه كاركنان اونجا هم جالبه،اينجا هم منم و شاغلام

Khur village-Tehran

2007-09-09T22:30:00.001+03:30

We were there on Sep. 7th 2007...

The weather was a bit hot but there was under the fall enough COOL for shaking!!!
The tour was also great,kind and really FUNNY!!!

I think as my professor(Dr. Afandizadeh)has told:

"A long essay isn't equal to some pics and too many pics aren't equal to a short movie..."

So the pics tell the STORY:

The way to the fall...

The fall

Under the fall...

Lunch time!!

Almost the tour...

Tour leader(Ali Hedayati)

Waterfall

So cool !!!

Alamout-Qazvin

2007-05-28T12:53:00.001+03:30

We were there on May 25th 2007...
It was so good...
The pics tell better!!

The first thing

2006-11-21T16:41:00.000+03:30

Hi to All,Finally I decided to create some thing called "Weblog".And as it itself tells I try to write some things that all can be look like a "Mirror" for my life...Although I've done this work for ages in my diaries...byeeeeeeeeeeeeee